Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-10 07:00:00 • 5 min lezen

Dynazty – Titanic Mass

Dynazty – Titanic Mass

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 7/10

 

 

Geloven

Power metal is en blijft een wat tricky genre. Net als bij AOR moet je er een beetje in “geloven” om het ten volle te kunnen waarderen, want het aantal bands dat generiek voortborduurt en/of herhaalt wat er in het verleden al lang en breed is uitgekauwd groeit hand over hand. Slechts een enkeling weet zich hierin positief te onderscheiden en de Zweden van Dynazty behoren op hun vijfde album nu niet bepaald tot die categorie. Aan de gedrevenheid van de mannen ligt dat niet, want hier wordt duidelijk met ziel en zaligheid (en op hoog niveau!) gemusiceerd en zanger Nils Molin heeft een strot die bij vlagen wel wat weg heeft van Eric Martin van Mr. Big. Niets mis mee dus. Maar uiteindelijk zijn het de composities waar alles mee valt of staat  en wat dat aangaat lijken de mannen van het begrip “variatie” nog nooit te hebben gehoord. En het is die factor die van ‘Titanic Mass’ een wat vermoeiend geheel maakt.

 

Individueel wel

Op zichzelf genomen zijn de composities verder wel prima. Opener ‘The Human Paradox’ is een schoolvoorbeeld van hoe een goede power metal song dient te klinken en ook ‘Roar Of The Underdog’ gaat er in als zoete koek. Maar tegen de tijd dat het Rhapsody-achtige titelnummer uit de speakers schalt bekruipt je als luisteraar al het onaangename gevoel dat de resterende 35 minuten nog wel eens een hele kluif zouden kunnen gaan worden. ‘Keys To Paradise’ lijkt zo weggelopen uit de samenwerking tussen Jorn Lande en Russel Allen en is veel te veel opgeblazen bombast ondanks een wel degelijk smakelijke gitaarlijn.  Uitstekend is vervolgens de meeslepende “ballad” ‘I Want To Live Forever’, al was het maar omdat de dubbele bassdrum hier op een ernstig plezierige manier voor de verandering eens afwezig is, maar daarna glijdt het geheel weer af richting een overdaad aan hyperactiviteit in songs die elkaar qua melodie- en tempostructuur nauwelijks ontlopen en waar Symphony X en Threshold (beiden in de light-versie) van grote invloed lijken te zijn geweest.

 

De kunst van het weglaten

Ach, die goede kunst van doseren en weglaten. Het is niet een iedere band gegund. Noem het bij Dynazty jeugdig enthousiasme en een overdaad aan geldingsdrang want de mannen verstaan qua componeren echt hun vak wel. Daarom is het des te meer zonde dat men niet gekozen heeft voor wat meer nuance, wat meer licht-en-schaduw en wat minder nadruk op snelheid. Het is namelijk uitgerekend het nooit eindigende gejaag dat uiteindelijk het momentum als geheel uit het album trekt waardoor zeker het laatste deel één brij van eenvormigheid wordt. Hieruit vallen nog wat lessen te trekken. Op de keper zitten we dus met een album dat een acht krijgt voor spelplezier en overgave en een zes voor compositorische diversiteit. Dat levert een bescheiden zeven op die met name als aanmoedigingsprijs moet worden gezien. Er zit namelijk best een hoop talent in Dynazty. Laten we daarom hopen dat ze dat op album nummer zes wat meer voor zich zullen laten werken en, wie weet, levert ons dat de aanwinst op die het genre in laatste tijd zo node mist.

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: