Zoek...
Oud en nieuw materiaal voor Echo & The Bunnymen

Oud en nieuw materiaal voor Echo & The Bunnymen

label : BMG

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2018-10-22 07:00:00 • 3 min lezen

Pop
8

Eccho & The Bunnymen - The Stars, The Ocean & The Moon

Echo & The Bunnyman waren in de jaren ’80 een topact. Betiteld als “Postpunk” of/en “New Wave”-band waren ze erg succesvol met nummers als ‘Bring On The Dancing Horses’ en ‘Silver’. Nu is er een nieuw album dat dat we kunnen plaatsen onder de noemer “afgestoft en opgepoetst”.

Bestaand materiaal afgestoft en opgepoetst
Dat afstoffen en oppoetsen is wel dingetje bij The Stars, The Oceans & The Moon, want we hebben het niet over zo maar een geremasterde versie. Alle nummers zijn opnieuw ingespeeld en ingezongen en opvallend is de alom aanwezigheid van de strijkers die de nummers die wij uit vervlogen tijden kennen wél een ander karakter meegeven, iets wat frontman McCulloch als “strings and things” omschrijft. Ook de stem van Ian McCulloch is de afgelopen jaren aan wat slijtage onderhevig geweest, maar echt hinderlijk is dat niet. De combinatie van deze factoren zorgt er namelijk voor dat dit album zeer eigentijds klinkt.

Songs zijn nog steeds houdbaar
De verzameling nummers voelen in dit nieuwe jasje goed aan; luister maar eens naar de nieuwe versie van ‘Seven Seas’, waar McCulloch toch nét iets doorleefder klinkt en de muzikale omlijsting van accordeon, strijkers en gitaar “Lou Reed”-achtig mooi is. Ook de recente uitvoering van ‘Bring On The Dancing Horses’ klinkt wat eigentijdser dan de versie uit 1985, al had die “eighties”-sound natuurlijk ook zijn eigen charme. Nummers als ‘Lips Like Sugar’, ‘The Cutter’ en ‘Rescue’ daarentegen klinken alsof ze net zijn geschreven. En we hebben het hier dus over tracks die blijkbaar over een houdbaarheid van meer dan 30 jaar beschikken! Credits gaan dus ook uit naar gitarist Will Sergeant die naast frontman McCulloch nog het “oude hart” van deze band vormt. Ook ‘Rust’, een nummer uit de comeback-periode van de band (1999), is in een prachtige variant hier terug te vinden. Om dit album nog wat meer glans te geven zijn er ook een tweetal nieuwe tracks te beluisteren; ‘How Far’ en ‘The Somnambulist’, beide gitaar gedreven songs waarop het goed meedeinen is en die herkenbaar klinken.

Eindoordeel
Hoe je dit album waardeert is vooral het perspectief dat je hanteert. Ben je een fan dan moet je dit album sowieso hebben; dertien tracks in een nieuw jasje én twee nieuwe bonustracks. Maar ook voor de echte muziekliefhebber is dit een interessante uitgave, want dit uit eerder uitgebracht werk bestaande album klinkt eigentijds en McCulloch en Sergeant weten de nummers een tweede leven mee te geven. Een meer dan geslaagd album. Veel luisterplezier.

Live:
3 november, Tivoli Vredenburg, Utrecht

Pop

Deel via social media: