Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-09-02 07:00:00 • 4 min lezen

Elephant Stone - The Three Poisons

Elephant Stone – The Three Poisons Label: Hidden Pony Records Eindoordeel: 6

De titel van het derde album van de Canadese band Elephant Stone verwijst naar de Boeddhistische wijsheid van de 3 vergiften: begeerte, aversie en onwetendheid, die de oorzaak zouden zijn voor het ondraaglijk lijden van de mens. Als je de teksten van de liedjes, nu en eerder, leest, dan gaat het vaak over wat iemand zou moeten doen om een beter leven te leiden. Er is in beginsel niet veel goed aan de mens en dat willen de heren van Elephant Stone graag verwoorden. Bij mij gaan er altijd wat nekharen overeind staan als iemand mij het licht wil laten zien.

Heden en verleden zijn onlosmakelijk verbonden, tracht Elephant Stone muzikaal te converteren. Ze doen dat met een mengeling van psychedelische sixties, klassieke Indiase instrumenten en hedendaagse (h)indiepop-rock. Dat werkt heel aardig. Heel aardig, omdat het na drie soortgelijke albums een beetje aan het uitwerken is. Waar de band op de eerste platen heel duidelijk de invloeden van The Beatles en The Byrds liet horen, is The Three Poisons een zoektocht naar een ‘nieuwer’ geluid, wat echter ietwat geforceerd overkomt. De Indiase instrumenten zijn weliswaar meer naar de achtergrond gebracht, maar het sixties-sausje is er meer dan ooit. Het vrij kleurloze stemgeluid van frontman Rishi Dhir maakt dat de verveling op de loer ligt.

Op The Three Poisons staan 11 nieuwe composities, die stuk voor stuk buitengewoon goed verzorgd zijn, maar naar mijn mening de nodige originaliteit missen. Als je de hindie-rock vermengt met invloeden als rockabilly (Motherless Child), of new wave (Child of Nature), krijg je niet zomaar iets origineels ten opzichte van je eerdere werk. Waar ik afhaak is het titelnummer ‘Three Poisons’. Het is vrijwel een-op-een, een slechte remake van ‘Tomorrow Never Knows’ van The Beatles. Bijna schaamteloos. En dan dat 'Knevelachtige' vingertje steeds, ‘Oh baby can’t you see?’ en ‘I’m not the one to stop you from sinning’, het gaat me tegenstaan. Bij het tiende nummer ‘Echo & Machine’ denk ik echt even naar een vroeg nummer van Pink Floyd te luisteren. De plaat sluit af met ‘Between The Lines’, als het ware een pot-pourri van het voorgaande. Rishi vraagt zich af: ‘why is it hard to smile?’. Ik heb nu wel een idee.

 

 

 

 

 

 

Deel via social media: