Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-04-06 07:00:00 • 10 min lezen

Eoin Glackin - Eoin Glackin

Label : IRL / Tuleen Music Eindoordeel : 7,5  

Zo nu en dan zijn er van die debuutalbums die indruk maken. De oorspronkelijk uit Ierland afkomstige singer/songwriter Eoin Glackin (Eoin spreek je uit als Owen) heeft met zijn titelloze debuut, dat vorige week uitkwam, dit genoegen. Een nieuwe Ierse troubadour is opgestaan!  

Geïnspireerd door Springsteen, The Beatles en Dylan In Ierland kennen ze deze singer/songwriter inmiddels want in zijn thuisland zijn al een tweetal albums uitgebracht.  Not Lost en Rain Finally Came kwamen in respectievelijk 2011 en 2013 in Ierland uit ondanks dat deze sympathieke Ier voor zijn thuisbasis naar Londen is uitgeweken. Opgegroeid en geïnspireerd met muziek van Dylan, The Beatles en Springsteen is het natuurlijk niet vreemd dat je invloeden van deze muziek ook terugvindt in de muziek van Glackin. Gewoon goede singer/songwriter nummers die een combinatie vormen tussen rock en folk.  

Een Ier Glackin is klaar om de stap te maken buiten het land van U2 en The Dubliners. Dit titelloze album is een compilatie van materiaal dat op de eerste twee albums terug te vinden is, aangevuld met het nieuwe ‘You Are The Revolution’. Nummers als ‘Dancing Anymore’ en ‘Dark Rockin’ Woman’ zijn van een prima niveau en luisteren lekker weg. Al eerder hebben we gememoreerd naar de muziek waar Glackin zijn inspiratie vandaar haalt. Luister goed naar het strakke, rockachtige ‘Morning Take Us Easy’ en je hoort en voelt de overeenkomsten met de klassieker ‘Born To Run’ van The Boss. Zelfs de toonhoogte van de saxofoon doen aan wijlen Big Man Clerence Clemons denken.  

Typisch Ierse folk Glackin is Iers. En dat horen we terug want het geluid van de fiddle die in typisch Ierse folk thuishoort hoor je door het gehele album. En dat is lekker. Alle credits hierbij dan ook aan Aisling Bridgeman die met dit geweldige instrument op 9 van de tien nummers te horen is. Bij ‘Rain Finally Came’ en ‘Hello Caroline’ is het in ieder geval lekker nadrukkelijk, maar heerlijk in balans, aanwezig. Toch is lang niet alles rock ’n roll en schotelt Glackin ons prachtige folk-achtige ballads voor als ‘What Am I To You?’ en de emotionele, gevoelige love song ‘Pretty Girl’. Bewust of onbewust sluit Glackin in stijl af; het meeslepende ‘Last Night In This Down’ raakt je in de ziel en overtuigd.  

Eindoordeel Eoin Glackin is rijp om de rest van Europa te veroveren. Het zou zonde zijn om dit binnen Ierland te bewaren. Hij schrijft alles zelf, zingt alles en speelt ook nog eens gitaar. Kortom, troubadour is een gerechtvaardigde omschrijving. Het is niet allemaal bijzonder maar wel doeltreffend en dat vleugje Ierland maakt het gewoon lekker om naar te luisteren. Kortom, een lekkere plaat. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: