Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-22 07:00:00 • 4 min lezen

Epic – Like A Phoenix

Epic – Like A Phoenix

Label: Escape Records

Eindoordeel: 8/10

 

 

Mengelmoes

De band Epic herbergt in zich de wat eigenaardige combinatie van Libanees, Amerikaans en Canadees bloed. Wie denkt dat we hier dus gelijk met rock met een Oosters tintje te maken hebben komt echter ernstig bedrogen uit, want het gezelschap grossiert in aanstekelijke classic rock uit het hoekje Whitesnake, Heart en Van Halen, maar dan met Robin Beck op vocalen. Niet echt natuurlijk, maar zangeres Tanya Rizkala heeft wel een soortgelijk stemgeluid al klinkt dat op een prettige manier iets meer gruizig en doorleefd. Dit ‘Like A Phoenix’ is hun debuutalbum en al roemt de bio het feit dat het gezelschap al jaren de arena’s van de wereld plat speelt:  de werkelijkheid ligt wellicht iets meer genuanceerd. Neemt niet weg dat dit wel degelijk muziek is die zich prima leent voor de grotere concertzalen op deze aarde, dus wie weet over een tijdje.

 

Van moeizaam naar vol gas

Om heel eerlijk te zijn komt de plaat wat moeizaam op gang. Dat ligt niet eens zozeer aan de songs zelf, maar wel aan de nogal houterige productie die met name de timing van Rizkala’s zangpartijen danig parten speelt. Of het gewenning aan dat geluid is of het feit dat de band gewoon gaandeweg steeds beter wordt heb ik niet precies kunnen duiden, maar vanaf track nummer vier (de ballad ‘Sleepless Angel’) “klikt” het plots en laat de band in zowel de productie als in de songs zelf geen enkel steekje meer vallen. En dan wordt het ineens toch nog een verdomd fijn werkje. Eentje van het kaliber “zo, die had ik even niet aan zien komen!”. Want elke track hier werkt gewoon. Het is nergens vernieuwend en allemaal duidelijk schatplichtig aan de rock zoals we die kenden in de jaren ’80, maar toch weet de band een soort van eigen draai aan de liedjes te geven waardoor ze haar invloeden overstijgt. ‘Angels’ en (met name) ‘Save A Little Love’ zouden zo rond 1987 gewoon kanjers van hits zijn geweest die we heden ten dage nog steeds op de classic rock radio stations zouden horen. Volkomen foutloos en zo catchy as fcuk. Maar ook de schitterende ballade ‘My Everything’ is er eentje om in te lijsten en is een showcase voor de diversiteit van het talent van Rizkala. Vlak echter ook  gitarist Mario Agostine niet uit, want de beste man toont zichzelf geen kleintje en rifft er in een track als ‘Nah Nah Nah’ lustig op los als John Sykes in z’n beste dagen.

 

Volwassen

Jammer van de eerste drie songs dus, want over de gehele linie is dit een enorm volwassen debuut dat bijna uit z’n voegen barst van de potentie. Laverend tussen pure, energieke rock en meer poppy en rustige passages valt hier veel te smullen voor de liefhebber. Mooi is ook dat Epic waakt om niet everything and the kitchen sink in haar nummers te gooien, maar haar songs kort en to the point houdt. Geen oeverloze gitaarsolo’s of pretentieuze breaks hier, maar een mentaliteit die puur gericht is op het liedje zelf. En daarmee heeft ze veel voor op haar hedendaagse genregenoten die zich nogal eens willen bezoldigen aan het oprekken van de songs om maar tegen de vijf minuten aan te kunnen klokken. Geen enkel track op ‘Like A Phoenix’ bereikt die speelduur en met ruim 39 minuten aan muziek is dit album ook precies lang genoeg.

Aanradertje dus, al met al. Moge de band ons nog maar lang blijven plezieren.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: