Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-28 07:00:00 • 4 min lezen

Eric Bachmann – Eric Bachmann

Eric Bachmann – Eric Bachmann

Label: PIAS

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Twee gezichten

De Amerikaanse muzikant Eric Bachmann is iets van een muzikale kameleon. Hij verdiende in eerste instantie zijn sporen binnen de punk scene met het bandje Arch Of Loafers en ontpopte zich daarna als singer-songwriter. Eerst met het project Crooked Fingers en later onder zijn eigen naam. Zijn nieuwste, titelloze album is zijn tweede als solo-artiest en hier heeft hij de gitaar ingeruild voor de piano. Het levert een album op dat ergens tegen Ben Folds en Five For Fighting  aanschurkt, maar dan met de karakteristieke stem van Bachmann zelf. Prachtige alt. country luisterliedjes dus, sterk gearrangeerd en met een hoog intimiteitsgehalte. Bijna alsof je bij de man zelf in de huiskamer zit terwijl hij samen met een paar vrienden een klein optreden voor je verzorgt. Goudeerlijk en ontdaan van enige vorm van pretentie.

 

Sfeerimpressies

Het levert een stel sterke songs op, waar het melancholieke ‘Mercy’ en de stemmige koortjes in ‘Masters Of The Deal’ meteen een prima indruk achter laten. Ook de mooie ballades die ‘Dreaming’ en ‘Small Talk’ zijn pakken je als luisteraar meteen in en doen in de verte wat denken aan de songs van het prachtige album ‘Mudshow’ van Krista Detor. Sfeervolle  impressies die bewust sober gehouden zijn en die daardoor maximale impact hebben. Muziek zoals die eigenlijk alleen maar uit de Verenigde Staten kan komen omdat ze ergens het gevoel van uitgestrekt landschappen en verlaten, stoffige zijwegen in je oproepen.  Sowieso houdt Bachmann het tempo over de gehele linie wat aan de langzame kant en steekt hij liever z’n energie in subtiele nuances in de arrangementen waardoor de liedjes nooit te lang duren en precies de boodschap overbrengen die overgebracht dient te worden. Zelfs in het langste nummer van de plaat, de dik vijf minuten durende afsluiter ‘The Old Temptation’, verliest Bachmann nooit de emotie en de iniimiteit uit het oog en blijft hij spelen met sferen bijna alsof hij een schilderij aan het maken is.

 

Het geheel

Al met al een zeer geslaagde CD dus die liefhebbers van op Amerikaanse leest geschoeide singer-songwriter muziek zeker eens zouden moeten gaan luisteren. Kritiek is er enkel in de vorm van het ontbreken van echte krakers. Het type song dat je meteen bij de eerste luisterbeurt al grijpt en waardoor je keer op keer blijft terug komen bij een plaat. Die zul je hier niet zozeer vinden. Bachmann’s tweede soloplaat is er eentje die van voor naar achteren genuttigd dient te worden en waarbij de songs het beste werken in de context van het geheel. In die zin is het bijna een jaren ’70 plaat waarop artiesten ook liever streefden naar een totaalconcept dan naar een verzameling. Dat Bachmann ook die filosofie hanteert valt hem zeer te prijzen al zal het hem weinig tot geen airplay opleveren. En die intentie lijkt ook niet achter de muziek te zitten. Dit is een album voor een lome zondagochtend en voor mijmerend voor je uit staren. Ietwat weemoedig de trein van het verleden langs je heen voelen passeren terwijl het heden op een veilige afstand blijft.

 

Een warm bad.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: