Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-09 07:00:00 • 9 min lezen

Essence - Prime

Essence - Prime

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 8/10

 

 

Je invloed worden

Essence is een Deense thrash-belofte die al twee succesvolle albums op haar naam heeft staan waarmee haar het predicaat “veelbelovend” ten deel viel in het thuisland. Op haar derde album, ‘Prime’, laat ze haar thrash-roots echter wat los en begeeft ze zich in een iets meer mainstream metal gebeuren waardoor met stelselmatige regelmaat de vergelijking met een mid-career Metallica opgaat. De stem en frasering van zanger/gitarist Lasse Skov doet dan ook exact denken aan die van James Hetfield en in een song als ‘Thunder Prayer’ is het haast alsof je naar een vergeten nummer van de Amerikanen zit te luisteren. Ook in het meer trashy ‘No Sleep Till Def’ is de vergelijking bijna niet uit te sluiten wat zorgt voor zowel een gevoel van prettige herkenning als ook een gevoel van dat er wel erg opzichtig leentjebuur wordt gespeeld. Helemaal als gitarist Mark Drastrup een gitaarsolo ten beste geeft die in alles Kirk Hammett is, inclusief wah-wah effect.

 

De mosterd

De switch naar het meer melodische wordt door de mannen van Essence overigens wel heel kundig uitgevoerd en als je niet beter zou weten zou je zeggen dat deze mannen nog nooit anders gedaan hadden. In die zin zou Metallica zichzelf in de handen mogen knijpen als ze ooit nog eens een plaat als deze zouden weten te maken. Maar desondanks voelt de vergelijking te vaak wat onprettig. Er is niets mis met duidelijk laten horen waar je de mosterd vandaan hebt gehaald, maar om er niet een smaakje van jezelf tussendoor te mengen is toch wel een doodzonde van jewelste. Hierin faalt Essence in alle opzichten, ook al levert het briljante meebeulers van het kaliber ‘Untouchable’ op. Dus, ja, wat moeten we hier nu mee? De band prijzen omdat ze een uitstekend album heeft afgeleverd of de band verguizen omdat alles gejat lijkt? De waarheid zou, objectief gezien tenminste, ergens in het midden moeten gaan landen.

 

Nostalgie

Als je op zoek bent naar nostalgie, dan is ‘Prime’ absoluut de plaat voor je. Stel je even voor dat er nooit een ‘Death Magnetic’ of ‘St. Anger’ bestaan heeft en dat Metallica dit ‘Prime’ had gemaakt na ‘Reload’. De massa zou op haar achterste benen hebben gestaan en het hebben omarmd als weer een goede stap terug naar de roots. En Metallica zou deze plaat hebben getoerd totdat ze erbij neervielen. Maar goed, dat is niet zo en het is een Deense band die dit werk, twintig jaar na dato, in de wereld zet. Ze heeft er een heel klein beetje invloeden uit de hedendaagse metal in verwerkt (Paradiso Lost bijvoorbeeld, in ‘Watch It Burn’) maar voor de rest kopieert ze dat het een lieve lust is. Ze heeft weliswaar een hip-hop producer ingeschakeld, maar dat hoor je alleen een beetje in de duidelijke separatie van de instrumenten binnen het klankbeeld. Wat zou je daar van vinden? Voor Metallica-fans is deze plaat een must have, dat staat buiten kijf. Voor een ieder die echter op zoek is naar nieuwe inzichten biedt ‘Prime’ geen enkele toegevoegde waarde anders dan dat het geheel prima weg te kauwen is. Laat dat laatste dus maar zijn waar uw recensent zijn oordeel op baseert. Hij heeft absoluut mindere platen in dit genre gehoord het afgelopen jaar en misschien is goed kopiëren soms wel beter dan slecht zelf verzinnen. En van Metallica zelf zul je dit niet (nooit?) meer horen. Een acht dus. Maar eentje die vreemd aanvoelt, want qua originaliteit is dit een twee.

 

Gek iets, dat nostalgie…

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel:  8/10

Deel via social media: