Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2016-07-01 07:00:00 • 3 min lezen

Everybody loves Roy Ayers again, again and again

Roy Ayers groeit op in een muzikaal milieu. Als hij vijf jaar oud is kijkt hij vol ontzag naar een optreden van vibrafonist/drummer Lionel Hampton en raakt in extase. Hampton is onder de indruk van het jochie, loopt op hem toe en schenkt hem zijn eerste setje mallets. In zijn jeugd speelt Ayers piano, trompet, fluit en drums en zingt in een kerkkoor. Op zijn zeventiende kiest hij definitief voor de vibrafoon. Ayers komt dan eerst onder de hoede van vibrafonist Bobby Hutcherson en volgt later twee muziekstudies.. In 1961 begint Ayers zijn loopbaan in de mainstream jazz en speelt onder anderen bij Herbie Mann en Chico Hamilton. Nadat hij zijn eerste eigen platen heeft opgenomen met saxofonist Curtis Amy, geeft hij een wending aan zijn carrière. In de jaren 70 maakt hij nieuwe sounds met het combineren van soul, funk, r&b en disco. In de jaren 80 is hij een van de grondleggers van de acid jazz. Zijn muziek vindt veel navolging en hij wordt een van de meest gecoverde en gesamplede artiesten. Op 10 september wordt Ayers 76. Zijn leeftijd weerhoudt hem er niet van om actief te blijven. Hij inspireert en blijft samenwerken met de jongste generaties.. Ayers is opnieuw in Bird. In de volle zaal staat een gemêleerd publiek. Iedereen is uitgelaten en de sfeer is fantastisch. Als Ayers het podium betreedt wordt hij omarmd door gejuich. Met gespeelde verbazing draagt hij bij aan de toch al opperbeste sfeer. “Are you ready!... Are you ready!!!” Energiek en vol enthousiasme gaat hij los op zijn elektrische vibrafoon. Hij maakt een strakke hypnotiserende sound, die een een nostalgisch verlangen naar de 70's oproept. De band speelt vette, gelikte grooves en iedereen begint te dansen.. Ayers is niets verleerd en verbaast met zijn energieke en inventieve spel. Hij voert het tempo hoog op en speelt verbluffende rifs. Zijn techniek is nog steeds virtuoos en onnavolgbaar. Ayers is ook nog goed bij stem, maar doet het vocaal wat rustiger aan. Hij laat het zingen gedeeltelijk over aan John Pressley. Na 5.000 maal ‘Everybody loves the sunshine’ legt Roy Ayers nog steeds gevoel voor understatement in zijn allergrootste hit. De intro geeft nog niets prijs van de song. Verrassend neemt Pressley een groot deel van de lead voor zijn rekening. De break in het stuk maakt een wending naar reggae. “Ladies and gentleman… ‘Love will bring us back together again, again and again.” Ayers is een beetje vermoeid van zijn energieke solo’s en rust wat uit op een kruk. In de laatste song vervangt hij zijn mallets voor een swingende scat.. In een uur tijd worden heel wat bekende nummers gespeeld, die de meeste mensen moeiteloos meezingen. Tijd voor een toegift is er niet omdat het podium moet worden omgebouwd voor een gepeperde aftershow met de percussionisten Luisito & Roberto Quintero. Ayers en zijn band geven een hypnotiserende show. In hoog tempo worden heel veel nummers gespeeld, die door het publiek moeiteloos worden meegezongen. Everybody loves Roy Ayers.. . Roy Ayers speelde op 26 mei 2016 in Bird, Rotterdam..Tekst: Roland Huguenin.

Deel via social media: