Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-16 07:00:00 • 7 min lezen

Faith No More - Sol Invictus

Faith No More – Sol Invictus

Label: Ipecac

Eindoordeel: 8/10

 

Rijper met de tijd

Ergens, aan het einde van de jaren '90, verliet rock de pubertijd, kreeg een vaste baan, kocht een huis en werkte vanaf die dag om de hypotheek te kunnen betalen. Het klinkt wat cru, maar in vrijwel alle opzichten was de alternatieve rockscene die zich in het begin van dat decennium ontwikkelde de laatste ademstoot in de ontwikkeling van de rockmuziek. Al wat daarna kwam was terugkijkend, imiterend en, simpel gezegd, niet zo spannend meer. In het rijtje van de Laatste Der Mohikanen behoorde ook Faith No More en het is tekenend dat, na iets van 15 jaar op non-actief te hebben gestaan, deze band nu groter is dan ze in haar gloriedagen was. Net als tijdgenoten Soundgarden, Pearl Jam en Alice In Chains speelt de band tegenwoordig voor enorme massa's waarvan grote delen nog niet eens uit de luiers waren toen hun debuut verscheen. Ze heeft een vrijwel iconische status vanwege haar meest succesvolle albums en het is daarbij makkelijk om te vergeten dat de band indertijd eigenlijk vrij roemloos ten onder ging na het uitbrengen van haar laatste wapenfeit; sarcastisch getiteld 'Album Of The Year'. Een plaat die overduidelijk liet horen dat de creatieve koek eigenlijk wel een beetje op was. Dat de band alles had gezegd wat ze op dat moment te zeggen had.

 

De last van het comeback album

Net zoals Soundgarden's comeback album 'King Animal' geen 'Superunknown' was, is de nieuwe FNM geen 'Angel Dust'. Het is ook onrealistisch om dat te denken. Wat beide comeback albums echter wel gemeen hebben is dat ze de best mogelijke representatie uit het nu zijn van deze bands. En dat ze, op hun eigen merites, een volstrekt unieke plek bekleden binnen wat heden ten dage voor rockmuziek door moet gaan. Deze bands waren innovators en varen nog steeds hun volstrekt eigen koers. 'Sol Invictus' is in alle opzichten de logische volgende stap na 'Album Of The Year'. De ongemeen felle uitbarstingen uit het verleden zijn, heden ten dage, spaarzaam en in plaats daarvan concentreert de band zich veel meer op het schrijven van onconventionele songs. Dertig in het totaal waarvan er uiteindelijk elf deze CD hebben gehaald. Subliem geproduceerd door bassist Billy Gould is dit een enorm gelaagde plaat waar ook onder de oppervlakte veel gebeurd. Veel meer dan je vanaf de voorkant zou vermoeden.

 

Als een diesel-locomotief

‘Sol Invictus’ komt traag op gang. De titeltrack glijdt bijna ongemerkt aan je voorbij en alhoewel nummer twee, ‘Superhero’, klinkt als iets van 'The Real Thing' voelt het desondanks ietwat roestig en zelfs obligaat aan. Alsof de band voelde iets goed te maken te hebben voor de ernstig lauw ontvangen single ‘Motherfucker’, maar dan niet van harte. ‘Sunny Side Up’ doet iets betere zaken, maar komt ook niet helemaal lekker uit de verf en pas vanaf nummer vier, ‘Separation Anxiety’, voel je dat de band haar draai gevonden heeft. Ongemeen dreigend en fel is dit nummer precies wat je van Faith No More zou verwachten. En daarmee is de toon gezet, want vanaf daar vaart de band voor de rest haar eigen goddelijke gang. 'Cone Of Shame' begint redelijk rustig maar in de tweede helft schreeuwt zanger Mike Patton zich de longen uit het lijf zoals alleen hij dat kan en hakt de band er ongenadig bij in. Dit is classic Faith No More, maar dan wel anno 2015. Net zo classic is 'Rise Of The Fall', een track die eigenlijk alleen maar door FMN gemaakt had kunnen worden. Half spaghetti western, half iets anders (God mag weten wat, maar het werkt) is dit een prime example van waarom deze band zo'n unieke plaats bekleedt binnen de rockmuziek. Recalcitrant is ook 'Black Friday' en andermaal is er geen band die zoiets zou kunnen maken zonder zichzelf volslagen belachelijk te maken. Dat was (en zo blijkt: is) Faith No More ten voeten uit. Overal schijt aan, wars van conventie en er nog mee wegkomen ook. Het audio-equivalent van belletje trekken.

 

En zo gaat dit met dat

In de context van dit album snap je ineens precies waarom de band er voor koos de song ‘Motherfucker’ toch te behouden. Nog steeds niet een hoogtepunt uit het oeuvre, is de track binnen de running order van het album verder goed te pruimen en vormt ze een prima opmars voor het schizofrene, epische en indrukwekkende 'Matador'. Ook hier weer die bizarre mengeling van stijlen die op papier helemaal niet zou moeten kunnen werken, maar die in handen van deze band toch werkt. Étude, metal-orgie, prog-rock, spoken word, stadium anthem: het zit er allemaal in. En na zoiets overdonderends sluit je het album natuurlijk af met een happy jaren '60 poptune als 'From The Dead'. Toch? Ja hoor, net zo makkelijk.

 

Rondvoelen en kijken wat er is

En toen was het alweer gedaan. Negenendertig minuten klokt dit 'Sol Invictus' slechts en omdat de plaat pas vanaf het vierde nummer echt op gang begint te komen is dat ernstig aan de (te) korte kant. Maar, wat klagen we? Deze plaat had er niet hoeven komen immers. Deze mannen hadden aan niemand meer iets te bewijzen. Binnen de discografie van de band kan de CD zich kwalitatief meten met ‘Album Of The Year’ en betert ze die plaat op een aantal vlakken. ‘Sol Invictus’ voelt ook als het werk van een band die nog aan het warmdraaien is. Een band die aan een tweede jeugd begonnen is en die zichzelf weer aan het herontdekken is. En die, door de bank genomen, op dit album uitstekend in die missie geslaagd is. Nee, geen ‘Angel Dust’. En ook geen ‘Real Thing’ of ‘King For A Day’. Wel een plaat zoals je er maar eentje van zult horen dit jaar. Volstrekt authentiek en uniek. En dat, DAT, alleen al is binnen de huidige muziekscene een klein wonder.

 

Verwachtingen en weerzien

‘Sol Invictus’ is wellicht niet zo goed als je had gehoopt, maar ze is absoluut stukken beter dan je had verwacht. Er is niets onechts aan dit werk en in haar creatie is deze eigenwijze kwajongensband band volkomen trouw gebleven aan niemand anders dan zichzelf. En, laten we wel wezen: we wouldn’t want it any other way. Meerdere luisterbeurten om het geheel te waarderen zijn absoluut aan de orde, maar de beloning van die tijdsinvestering is rijk. Alsof je na 15 jaar je indertijd plots vertrokken ex weer ontmoet op een feestje en aan het einde van de avond bij jezelf denkt: "ze is wat ouder, ze is nog steeds onvoorspelbaar maar, mijn hemel, het is en blijft een lekker ding!".

 

Ongeroeste oude liefde.

 

Welkom terug, mannen.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: