Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-06 07:00:00 • 6 min lezen

Filter – Crazy Eyes

Filter – Crazy Eyes

Label: Wind-Up Records

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Moeizame start

Het Filter van Richard Patrick kent meer dan een paar dwarsverbanden met het machtige Nine Inch Nails van Trent Reznor. Zo speelde Patrick vanaf het ontstaan tot aan 1994 in die band en heeft hij Reznor veelvuldig betiteld als een “mentor” en een “vriend”. Op basis van dit nieuwste Filter-album (het zevende in eenentwintig jaar) is het niet moeilijk om te horen waarom dat zo is. Al meteen vanaf de eerste drie tracks op dit album is het namelijk duidelijk dat Patrick z’n mosterd graag uit de schuur van Reznor haalt wat zorgt voor een wat ongemakkelijk gevoel. Want we willen graag dat iedere band min of meer een eigen identiteit heeft en het doet wat pijn als dat na 21 jaar in het vak nog niet zo blijkt te zijn. Gelukkig lijkt ook Patrick zich dat realiseren en vanaf het catchy ‘Take Me To Heaven’ vaart de man iets meer z’n eigen koers en neemt de genietbaarheid hoorbaar toe. Maar de start is moeizaam. Erg moeizaam.

 

Waar het vrijbreekt

Eigenlijk start de plaat dus pas fatsoenlijk na het derde liedje. Zo is het Soundgarden-achtige ‘Head Of Fire’ een lekkere schop onder de kont waar de industriële geluiden weliswaar stevig aanwezig zijn, maar niet de hoofdmoot opeisen. Ook ‘Welcome To The Suck (Destiny Not Luck)’ is een geslaagd opus dat vrij breekt van Reznor en consorten door een heerlijk episch geluid en een goed gebruik van contrasten. Maar de beste songs bewaart Patrick voor het laatst. Het ruim zes minuten durende ‘Under The Tongue’ (met afstand de meest volwassen track op het album) barst bijna uit z’n voegen van de spanning en ook afsluiter ‘(Can’t She See) Head Of Fire, Part 2’ is mooi in z’n eenvoud al roept het wel stiekem heel erg veel herinneringen op aan ‘Hurt’ van, jawel, Nine Inch Nails. De andere songs op dit album putten eigenlijk uit het straatje alternatieve rock van de jaren ’90 en zijn, alhoewel aardig, geen echte blijvertjes. En daarmee is het voornaamste euvel van dit album dan ook meteen blootgelegd. Het mist de krakers en het mist een eigen stem.

 

To the converted

Was je al een grote fan van Filter dan zal ook dit album je deugd doen want muzikaal grijpt het wat terug naar albums als ‘Short Bus’ en ‘Title Of Record’, maar dan iets sappiger geproduceerd. Maar voor een ieder die nog niet bekend was met de band vormt ‘Crazy Eyes’ nu niet bepaald de meest briljante binnenkomer. De knipogen naar NIN zijn gewoon te talrijk en het feit dat Patrick ook nog eens probeert te zingen (schreeuwen?) als Reznor deelt uiteindelijk de doodssteek uit en maakt het vrijwel onmogelijk om deze plaat op z’n eigen merites te waarderen. Uiteindelijk waarschijnlijk ook de reden dat Filter nooit dezelfde iconische status heeft gekregen als haar voornaamste invloed. Het loont op termijn namelijk om origineel te zijn. En, zeg nou zelf, na 21 jaar in het vak mag je onderhand wel eens een eigen geluid hebben ontwikkeld. Toch?

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: