Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2015-06-09 07:00:00 • 8 min lezen

Frank Boeijen blijft boeiend

Frank houdt van ons landje. Niet voor niets begint hij na de pauze met: “Nijmegen bij zonsondergang”, een loflied over zijn geboorteplaats. Hier bracht hij zijn jeugd door, waar hij, tussen de nummers door, regelmatig over vertelt. Over zijn vader, die hem adviezen geeft in de vorm van: “Daar moet je maar eens een liedje over schrijven”, of zijn moeder die een kleurrijke beschrijving geeft als de regen met bakken uit de hemel valt terwijl de zon schijnt, met de woorden: “Het is kermis in de hel”. Toch is Frank Boeijen niet eng behuisd in zijn gedachtewereld. In “Vaderland” koppelt hij ons land aan zijn vader en gebruikt hierbij, achter elkaar door, eenvoudige, maar treffende synoniemen als: grasland, groen land, kaasland en laagland, totdat het lied eindigt met een (bijna) uitgeschreeuwde climax. Heel treffend, met veel gevoel gebracht en een van de hoogtepunten van deze avond. Hij vertelt dat hij 45 jaar geleden, als jongetje van 14 jaar in de Nijmeegse schouwburg op het balkon zat, tijdens een verplicht uitstapje met school. Op het toneel voltrok zich een Griekse tragedie, maar Frank vouwde uit verveling vliegtuigjes van het programmablad, en gooide deze naar beneden, ondertussen ervan dromend ooit zelf op het podium te staan, maar dan als muzikant. Zoals wij weten is dit meer dan goed gelukt. Je merkt aan alles dat hier een absolute vakman aan het werk is, die zich bovendien omringd heeft met 4 topmuzikanten: Ton Snijders op toetsen, Charles Nagtzaam op bas, Martin Wagter op drums en Rens van der Zalm op gitaar, viool, accordeon en fluit. Grappig detail is dat Rens telkens wanneer hij gitaar speelt een (lees)bril opzet en bij het hanteren van de andere instrumenten hem weer afzet. (Doet mij onwillekeurig denken aan darter Barney). Bekende nummers worden voorzien van een ander arrangement, zoals “Zwart-wit”, dat gezongen wordt door Frank, enkel begeleid door piano. Door zulke aanpassingen blijven de vaak gespeelde en (overbekende) hits fris klinken, zowel voor de zanger, als voor het publiek. Door de jaren heen is zijn stem dieper en warmer geworden, zonder een spoortje sleet en is zijn presentatie erop vooruit gegaan. Het publiek wordt getrakteerd op een drietal nieuwe nummers, waaronder “Domenica” (klinkt lekker poppy), maar verder navigeert de Nijmeegse zanger kris kras door zijn omvangrijke repertoire. Zijn teksten zijn nergens sentimenteel, zijn muziek is gevarieerd, maar wat vooral opvalt is het hoge niveau van zijn concerten, dat hij overigens al jarenlang weet vast te houden. Ook al ben je, net als ik, geen fan van Frank Boeijen, het blijft “boeiend” om hem te horen en aan het werk te zien.  

Deel via social media: