Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-09-14 07:00:00 • 11 min lezen

Frank Carter And The Rattlesnakes – Blossom

Frank Carter And The Rattlesnakes – Blossom

Label: V2

Eindoordeel: 8/10

 

 

Bloemetjes

Je hoeft maar naar een foto van Frank Carter te kijken om te weten dat deze man geen verleden als missionaris in hulpbehoevende gebieden achter zich heeft. De voormalige zanger van de hardcore band Gallows had echter wel een paar jaar geleden aangegeven  klaar te zijn met het zingen over haat en vormde daarop prompt de band Pure Love. De liefde van z’n leven bleek dat echter niet en inmiddels staat Carter weer achter de microfoon van een vehikel dat, op z’n zachtst gezegd, niet bepaald uitblinkt in vredelievende klanken. Nee, ‘Blossom’ is een tornado van jewelste juist. Een mokerslag in het gezicht van een man die nog even boos, en wellicht zelfs nog wel bozer, klinkt dan in zijn jongere dagen. Zoveel wordt meteen duidelijk als opener ‘Juggernaut’ loodzwaar je speakers uitknalt en Carter zijn ingewanden bijna door z’n strot naar buiten zingt. Een klasse-song waar menig metal band tegenwoordig een moord voor zou doen. Maar dat is niet de enige troefkaart die Carter en zijn Rattlesnakes achter de hand hebben, al is het wel de sterkste.

 

Hard maar recht

Hoe hard de band echter ook tekeer gaat, men houdt altijd in de gaten dat er ook nog een goede melodie in de achterhoede schuil gaat. Daardoor klinkt de agressie juist meer doorleefd en gemeend dan “gewoon” een gimmick die te pas en te onpas tevoorschijn wordt gehaald. En doorleefd klinkt Carter zeker. De “ballad” ‘Beautiful Death’ wordt door de tattoo-koning gezongen met zoveel pijn en frustratie dat de luisteraar bijna niet anders kan dan een arm om de man heen te willen slaan. Virtueel dan, want Carter klinkt dan ook weer te veel als een man on the edge waarvan het niet helemaal duidelijk is of ‘ie nu van een brug gaat springen of de eerste de beste voorbijganger een stukgeslagen bierfles in z’n gezicht zal duwen. Ronduit gevaarlijk voor zichzelf en voor z’n omgeving. De ingehouden woede in de coda van ‘Loss’ spreekt wat dat aangaat ook boekdelen. Maar ook hier weer: het is geen loze, ongefocuste agressie. Het is woede die muzikaal perfect wordt ondersteund door The Rattlesnakes die ontzettend strak achter hem staan te spelen. Duidelijk afkomstig uit de punk (maar dan met een flink stuk meer testosteron) glijdt de band moeiteloos van raggen naar rouwen zonder ook maar een seconde de bal te laten vallen.

 

Comeback to die for

Consistent tot op het bot en zonder enige zwakke broeders is ‘Blossom’ een vrijwel perfecte hardcore plaat geworden. Eentje waarop Carter zich revancheert voor het feit dat hij ooit zei nooit meer boos te zullen doen. De daad bij het woord gevoegd sluit de plaat dan ook af met ‘I Hate You’ waarin de man luidkeels iemand anders de meest gruwelijke dingen toewenst en de ene verwensing na de andere de ruimte inslingert. Het barre aan deze bluesy track is dat ze zo ontzettend meezingbaar is dat je merkt dat je al snel mee begint te doen. En dat maakt de tekst dan meteen weer hilarisch. Een knipoog van Carter als teken dat ook hij zichzelf niet altijd even serieus neemt. Prima afsluiter van een geslaagde comeback die verplichte kost is voor een ieder die de hardcore in het hart heeft, maar ook zeker voor elke metalhead die nog eens een goede nekmassage nodig heeft. Frank Carter is terug, mensen. Berg je maar.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: