Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-24 07:00:00 • 8 min lezen

Fraser A. Gorman - Slow Gum

Fraser A. Gorman – Slow Gum

Label: Kobalt / V2

Eindoordeel: 8/10

 

 

Eigen stem

Hij is nog maar 23-jaar oud, de Australische singer-songwriter Fraser A. Gorman. De muziek die hij op zijn debuut emuleert stamt echter van ver voor zijn geboorte. Het is geluid van Dylan, Neil Young, Kevin Ayers en een heel klein beetje Madcap Laughs-era Syd Barrett. Muziek die veel ouder klinkt, evenals Gorman’s  stemgeluid, dan we de jonge blaag zouden geven. Wellicht is het dan ook het gebrek aan een echt eigen geluid dat dit album een beetje nekt. De liedjes kabbelen lekker aan je voorbij en zijn op zichzelf staand stuk voor stuk prima in het gehoor liggend, maar voortdurend knaagt het gevoel dat je het toch allemaal al ergens van kent. Gorman moet duidelijk zijn eigen stem nog vinden in de mix van country, psychedelica, folk en hier en daar een beetje (Memphis) soul. Een stem die in zich de nonchalance van de al eerder genoemde Ayers heeft, met wie hij overigens ook in uiterlijke zin wel enige gelijkenis vertoont. Zo excentriek als die man muzikaal nog wel eens wilde worden wordt Gorman overigens niet, maar in een song als ‘Never Gonna Hold You (Like I Do)’ hoor je wel degelijk zijn invloed terug.

 

Summer Of Love

Maar er is natuurlijk ook een hele generatie die van de artiesten die ik noemde nog nooit gehoord heeft. Met name zij zullen aangenaam verrast zijn door de manier waarop Gorman zijn arrangementen heeft opgebouwd. Als lome, eeuwigdurende zomerdagen waarbij je lekker achterover leunt tegen een grasheuvel in het bos en je de muziek tot je neemt als de warme bries die teder je hoofdharen kietelt. Nergens agressief, maar veel meer nonchalant en bijna verleidelijk. En soms ook gewoon ronduit troostend, zoals in de afsluiter ‘Blossom & Snow’ waarin Gorman zichzelf begeleidt op enkel akoestische gitaar en mondharmonica. Het is juist hier dat hij als songwriter en performer het meest tot zijn recht lijkt te komen, want ook al ligt Dylan op de loer, tekstueel is dit toch veel meer persoonlijke koek dan maatschappijkritische. Hij maakt daarbij de cirkel rond die hij startte met het eveneens volkomen akoustische ‘Big Old World’ dat de plaat opende.

 

Kwestie van perceptie

Hoe plezierig je deze plaat vindt hangt dus ook met name af van hoe ver voorbij de invloeden je als luisteraar weet te kijken. Gorman heeft duidelijk nog een weg te gaan om zijn eigen plekje in de zon te vinden, maar het is opvallend hoe volwassen en zelfverzekerd hij nu al klinkt. Qua arrangementen beheerst hij de kunst van het weglaten en voelt hij precies aan wanneer een liedje waarom vraagt. Als hij deze gave weet in te zetten in zijn zoektocht naar een eigen geluid dan zouden we hier wel eens met een hele grote te maken kunnen hebben. ‘Slow Gum’ geldt daarbij als een statement of intent waarvoor hij zich absoluut niet hoeft te schamen en dat hopelijk zijn weg zal weten te vinden naar én de mensen die al bekend zijn met de inspirators én de mensen die door Gorman’s muziek kennis zullen maken met hen. Kevin Ayers wordt immers node gemist en wellicht hebben we in de Australische Gorman dan toch eindelijk de heir to his throne gevonden. In de gaten houden dus, die artistieke krullenbol.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: