Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-24 07:00:00 • 12 min lezen

Fred Abbott - Serious Poke

Fred Abbott – Serious Poke

Label: Lojinx

Eindoordeel: 9/10

 

 

Weg bij de walvis

Fred Abbott zal bij het grote publiek met name bekend staan als gitarist en toetsenist van het Britse folkrock genootschap Noah And The Whale. Die band bestaat in naam niet meer, maar speelt wel mee op het eerste solowerk van de man dat onder de naam ‘Serious Poke’ het levenslicht ziet. Het is duidelijk dat Abbott het in z’n eentje over een hele andere boeg gooit dan toen ‘ie nog met de walvissen dobberde, want Tom Petty lijkt hier de grootste invloed zijn geweest. Op Amerikaanse leest geschoeide rock dus met een vleugje Americana er tussendoor gegooid als prettig jus. Het geheel werd mede-geproduceerd door Martin Hollis die ook al achter de knoppen zat bij Grinderman en The Rolling Stones (ook bij Take That overigens, maar dat laten we in het kader van deze recensie graag buiten beschouwing) en hij zorgde voor een helder en transparant geluid waarbinnen de muziek ongehinderd voor zichzelf mag spreken.

 

Man, wat voelt dat lekker!

‘Serious Poke’ is een feel good plaat in de beste zin van het woord. Net zoals Petty’s beste werk is de muziek instant herkenbaar en meezingbaar en swingt het geheel als de spreekwoordelijke neten. ‘One Hot Night’ doet een heel klein beetje denken aan ‘Dirty Blvd.’ Van Lou Reed, maar dan wel in een meer dansbare uitvoering. Op andere plekken (zoals in opener ‘Adrenaline Shot’) schiet meteen de plaat ‘Wallflowers’ van Tom Petty in gedachten, overigens zonder dat het stoort. De stem van Abbott verschilt namelijk dag en nacht met die van Petty waardoor de muziek hier toch volkomen eigen klinkt. Ook het gebruik van vrouwelijke achtergrondvocalen is een truc die we Petty eigenlijk niet zullen horen gebruiken en het zorgt hier voor een extra dimensie die in songs als ‘Learn About Love’ aangenaam naar voren mag komen. Ons eigen De Dijk schiet te binnen als referentiepunt bij ‘Don’t Look Like Him’ (‘Mag Het Licht Uit’) waarbij Abbott zelfs een heel klein beetje als Huub Van Der Lubbe zingt. Grappig detail en alleen op te merken door rechtgeaarde kaaskoppen als u en ik natuurlijk.

 

Voetje van het gas

In de laatste twee nummers gaat het voetje van het gaspedaal en mag de piano meer spreken als hoofdinstrument hetgeen twee prachtige ballads oplevert die stilistisch misschien niet helemaal passen bij de rest, maar die zeer welkom zijn. Het is net alsof je naar een hele andere plaat zit te luisteren plots, waarbij de gitaarsolo in de mooie afsluiter ‘Lucky People’ bijna aan Mark Knopfler doet denken. En als de laatste noten dan zijn weggeëbd staar je als luisteraar even voor je uit en vraag je jezelf af wanneer de laatste keer is geweest dat je een plaat zo ontzettend moeiteloos en toch zo waanzinnig coherent en sterk hebt horen klinken. Alles klopt namelijk aan het eerste soloalbum van Abbott. Elke melodie, elk arrangement, elke zanglijn. En daarbij zet Abbott zichzelf neer als een meester van zijn kunst. Iemand die perfect begrijpt wat een liedje nodig heeft en wat niet. Volkomen pretentieloos levert hij daardoor de beste plaat in zijn soort af van 2015, want zo sterk is dit ‘Serious Poke’ zeer zeker. Fans van Tom Petty mogen deze plaat absoluut niet missen, maar ook een ieder die van een lekker potje gedreven Amerikaanse rock houdt doet zichzelf met de aanschaf van ‘Serious Poke’ een serieus juweeltje cadeau.

 

Rest dus slechts één enkel woord: aanrader!

 

 

Dynamic Range Value: DR8

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: