Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-25 07:00:00 • 8 min lezen

Frost* - Falling Satellites

Frost* - Falling Satellites

Label: InsideOut

Eindoordeel: 8/10

 

 

En dan eindelijk

Frost*, de gelegenheidsformatie rond de Britse hitmaker Jem Godfrey, heeft er een handje van om er na elk album het bijltje bij neer te gooien om dan vervolgens toch weer een nieuwe plaat te maken. ‘Falling Satellites’ kent ook een dergelijke voorgeschiedenis en werd al in 2012 aangekondigd onder de vlag ‘Six Minutes In December’ met cameos van zowel Jordan Rudess als Joe Satriani. Uiteindelijk hebben zowel de albumtitel als het gastoptreden van Rudess het eindproduct niet gehaald, maar gelukkig voor de fans heeft Godfrey het album zelf wel naar de finish weten te slepen. Vaste sparringpartner John Mitchell doet weer mee en daarnaast treffen we Nathan King (ex-Level 42) op bass en Craig Blundell (Steven Wilson Band) op drums aan om het geheel luister bij te zetten. Losjes is dit een conceptalbum met als thema het leven van een mens vanaf zijn geboorte tot aan zijn dood en het sterkst vinden we dat terug in de tweede helft van het album waar de nummers aaneengeregen zijn en samen een 32-minuten durende “suite” vormen. Stel je daar overigens niet al te veel bij voor, want in essentie blijven dit gewoon losse nummers alleen zijn ze aan elkaar gemixt. Nieuw op dit album is dat Mitchell ook heeft meegeschreven aan de muziek en zijn compositorische stijl is onmiddellijk herkenbaar in ‘Heartstrings’ en ‘Signs’. Te herkenbaar, eigenlijk, want refreintjes als deze zijn onderhand ’s mans handelsmerk geworden waar hij ook maar gaat of staat.

 

Nieuw en oud

Het debuut van de band, ‘Milliontown’, sloeg indertijd in als een bom met z’n perfecte cross-over van hippe popmuziek en hypercomplexe rock en staat ook nu, 12 jaar na dato, nog fier overeind als één van de betere albums in het neo-prog genre. Opvolger ‘Experiments In Mass Appeal’ viel daarna een beetje tegen omdat het voelde als meer van hetzelfde, alleen dan van wat mindere kwaliteit. De verrassing was er ook een beetje af. ‘Falling Satellites’is weliswaar weer wat sterker omdat het hier en daar wat nieuwe invloeden verwerkt (zoals dubstep in ‘Towerblock’ of ‘Synchronicity 1’ van The Police in ‘Numbers’), maar door de bank genomen is dit weer gewoon Godfrey die z’n eigenwijze ding doet. Zo is ‘Lights Out’ een atmosferische, bijna ambient, ballade die het ook in de hitlijsten niet eens zo gek zou doen, terwijl ‘Closer To The Sun’ eenzelfde stramien volgt en je als luisteraar op reis neemt en aangenaam hypnotiseert. Verreweg de twee beste nummers op dit album en de plekken waar de band tot waarlijk eenzame, spannende hoogte stijgt. Een muzikale knipoog naar de titeltrack van het debuut vinden we terug in het instrumentale ‘Nice Day For It...’ dat een heerlijke exercitie in complex freaken voor de muzikanten is en tegelijkertijd een track zoals alleen Frost*  die kan maken. Het album gaat daarna helaas wat uit als een nachtkaars met de redelijk onopzienbarende tracks ‘Hypoventilate’ (weer een knipoog naar het debuut en een reprise van ‘Heartstrings’) en de solo piano/vocal in ‘Last Day’ waarmee de cyclus wordt afgesloten.

 

Hoenderhok

En dan is de koek weer op voor de fans en is de wereld weer een Frost* album rijker. Zoals gezegd overtreft dit album z’n voorganger met het grootste gemak, maar de magie van het debuut wordt ook dit keer niet bereikt, laat staan overtroffen. Toch is dat niet echt kritiek, want als geheel lost ‘Falling Satellites’ de opgestapelde beloftes met het grootste gemak in en is het een puike plaat die zich in een compleet eigen universum bevindt. Op de special edition van het album treffen we daarnaast nog twee extra nummers aan voor de mensheid die simpelweg geen genoeg kan krijgen van wat Godfrey en kompanen hebben bekokstoofd in de afgelopen paar jaren. Deze nummers lagen uw recensent niet voor dus over de kwaliteit daarvan kan hij verder niets zeggen. Het wachten is nu weer op dat Godfrey andermaal de band in de ijskast zet en zich weer gaat storten op z’n day job, namelijk het werken met artiesten als Gary Barlow (Take That). Net zolang totdat het ‘m weer gaat jeuken en er ergens, over een paar jaar, weer een nieuw Frost*  album verschijnt. Hopelijk heeft hij tegen die tijd wel wat nieuwe invloeden in z’n systeem weten te verwerken want voor al haar kwaliteiten voelt ‘Falling Satellites’ ook wel een beetje als een end of the line. De laatste keer dat de band met dit geluid nog weg gaat komen alvorens het gevoel van repetitie aan het luisterplezier gaat knagen. Zulke problemen liggen nu nog in de toekomst en plagen het huidige album nog net niet, maar in een genre dat sowieso steeds meer door het cliché geregeerd wordt heeft juist Frost* een verantwoordelijkheid om de knuppel in het hoenderhok te blijven gooien.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: