Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-12-21 07:00:00 • 7 min lezen

Fryars - Power

Label : Fiction Eindoordeel : 7,5

 

Onlangs kwam het nieuwste album van Fryars uit, getiteld Power. Na een enerverende periode waarin hij uiteindelijk onderdak vond bij het nieuwe label Fiction, is dit wellicht die nieuwe start en de gewenste springplank naar het grotere publiek.  

Samenwerking met Lilly Allen Benjamin Garret, de man achter Fryars, heeft de afgelopen jaren niet stilgezeten. Hij leverde een bijdrage aan het album Sheezus van Lilly Allen, tourde met London Grammar en nu is daar dan nieuwe album, waarvoor hij ruim vier jaar uittrok. Zijn stijl laat zich het beste omschrijven als Electro pop maar dit album kent meer nuances en is wat meer toegankelijk voor een breder publiek ten opzichte van het debuut Dark Young Hearts uit 2009.  

Electro Pop Het album bestaat uit diverse lagen waarbij Electro pop de basis vormt. Na een korte interlude vormt het melancholieke en zwaarmoedige ‘On Your Own’ de opener die hoge verwachtingen uitspreekt.  Aan die verwachtingen worden grotendeels gehoor gegeven. Veel nummers zijn lekker uptempo en dansbaar, zoals ’In My Arms’ en het op de stijl van Daft Punk lijkende ‘Cool Like Me’. Andere, zoals Prettiest Ones Fly Highest’ en ‘Tide zijn voorzien van vette, dik aangezette beats waardoor de nummers erg poppy klinken en enigszins een R&B-karakter krijgen.  

Chinese Voyage Ook valt Fryars op dit album regelmatig terug op het wat ingetogener werk. Nummers als ‘Love So Cold’ en ‘Thing Of Beauty’ zijn een knap staaltje van hedendaagse popballads. Zo nu en dan is er wat gesproken tekst, hetgeen achterwege gelaten had kunnen worden en waarvan de toegevoegde waarde niet helemaal duidelijk wordt. Andere nummers neigen meer naar mainstream, klinken lekker catchy en liggen gewoon lekker in het gehoor. Luister naar ‘Sequioa’ en Don’t Make It Hard on Yourself’ en titelsong ‘The Power’. Misschien wel het meest originele en beste nummer is ‘Chinese Voyage’, een nummer dat qua karakter doet terugdenken aan David Sylvian en Sakamoto’s ‘Goodbye Mr. Lawrence’; gesproken Chinese tekst, een heerlijk bombastische melodie maken dit plaatje compleet.  

Eindoordeel Een album dat het luisteren meer dan waard is. Zoals al eerder opgemerkt gebruikt Fryars regelmatig interludes waardoor het album op een verhaal lijkt zonder dat het echt één geheel is. Veel variatie en afwisseling in de nummers zorgen dat dit album naar meer smaakt. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: