Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-18 07:00:00 • 10 min lezen

Galactic - Into The Deep

Galactic – Into The Deep

Label: Provogue

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

In het drinkwater

Er zit iets in het drinkwater van de stad New Orleans die de muziek daar iets levends geeft wat je op weinig andere plekken in de US of A tegen zult komen. De mannen van de funk-jamband Galactic hebben er ongetwijfeld driftig van gedronken want op hun laatste boreling swingt en funkt het dat het een lieve lust is. Meteen vanaf de openingstonen van de track ‘Sugar Doosie’ (denk de band Chicago in haar jaren ’70 hoogtijdagen) zetten de mannen de feestneus op om meteen door te denderen in het door JJ Grey gezongen (en James Brown-achtige) ‘Higher And Higher’ dat op ’s mans laatste, uitstekende, soloplaat niet misstaan zou hebben. Zo old skool als maar zijn kan en daarom ook zo goed. Hij is niet de enige gastzanger die het instrumentale combo hier op ‘Into Deep’ vergezeld, want de mannen weten prima dat, na jaren steeds een klein beetje te hebben misgekleund in dat deel, een karakteristieke stem de zaak naar een net iets hoger plan kan tillen.

 

Van roots naar flinterdun

En zo is ook Macey Gray van de partij die van het titelnummer een soul-feest maakt dat in de oude Motown-stal niet misstaan zou hebben. Het is de laatste track voordat Galactic zich waagt in de meer generiek klinkende funk die bij vlagen aalglad is en die maar net je smaak moet zijn. Swingen doet het wel, maar de ruwheid van het begin is hier ver te zoeken. Zo is ‘Domino’ een track zoals Prince ze ook nogal eens placht te maken in z’n nadagen, wat betekent dat de groove er weliswaar stevig ingebakken zit, maar dat het melodisch allemaal maar niet vlotten wil. Beter is dan het instrumentale ‘Buck 77’ dat klinkt alsof de Budos Band aan het werk is getogen, met z’n dreigende ondertoon en zalige, psychedelische orgel-lead. Hier hoor je dat Galactic van oorsprong een echte jam-band is en dat daaruit de fijnste dingen kunnen voortkomen. Helaas duurt het nummer maar een schamele 3,5 minuten voordat Mavis Staples middels haar bijna Tina Turner-achtige vertolking van ‘Does It Really Make A Difference’ de zaak weer fijn in het Motown-verleden brengt.

 

De uitersten

‘Today’s Blues’, ook weer een heuse jam, sluit dit album stijlvol af nadat het weer wat gladdere ‘Chicken In The Corn’ voor de opmaat heeft gezorgd. Het zijn de uitersten waar ‘Into The Deep’ als geheel toch wat mee worstelt. Als het goed is, is het ook meteen erg goed, maar te vaak komt de band in een groef terecht die maar niet beklijven wil en die een wat vervelende (en licht-betreurenswaardige) smet werpt op de (veel betere) rest. Misschien is dat omdat deze plaat klinkt alsof ze in 1 take is opgenomen en dat de band er verder ook niet al te veel over nagedacht heeft. Dat is natuurlijk een lovenswaardig streven en, zo blijkt hier, niet geheel en al zonder risico’s. Als geheel is ‘Into The Deep’ echter toch een flinke stap voorwaarts ten opzichte van het oudere werk van de band en dat mag, na dik twintig jaar in het vak, best met een bewonderende schouderklop beloond worden. Liefhebbers van een potje ouderwetse soul en funk moeten dit werk dan ook absoluut eens gaan beluisteren.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: