Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-02-11 07:00:00 • 7 min lezen

Gaz Coombes - Matador

Label : Caroline Int. / Hot Fruit Rec. Eindoordeel : 8

In de jaren ’90 was de Britse band Supergrass redelijk succesvol. In 2010 ging de band vanwege creatieve meningsverschillen uiteen. Frontman Gaz Coombes probeert het sindsdien solo en afgelopen week kwam zijn tweede album uit met de titel Matador.  

Einde van Supergrass, begin van Gaz Coombes Gaz Coombes vormde samen met zijn broer Rob, Mick Quinn en Danny Goffey de band Supergrass, een wat alternatieve Britse rockgroep die vooral in Engeland succesvol was. De grootste (internationale) hit van die band was ‘Alright’ uit 1995.  Na het opbreken van de band bracht Coombes in 2012 zijn eerste soloalbum Here Come The Bombs uit welke op wisselende kritieken kon rekenen. Nog steeds bewapend met die karakteristieke bakkebaarden heeft hij de afgelopen periode aan een nieuw album Matador gewerkt dat onlangs op het label van Caroline uitkwam.  

Veel synths aanwezig Wanneer je even de tijd neemt om het album te gaan beluisteren merk je dat Coombes diverse stijlen tot zich genomen heeft om tot Matador te komen. Opener ‘Buffalo’ knalt werkelijk je speakers uit. Dit hoge tempo en deze allure kom je op meer nummers tegen. ‘The English Rush’ is ook zo’n powersong. Na drie minuten pompende beats van elektronica is er ineens dat rustpunt dat vervolgens weer ontbrand in een kakafonie van synths. De veelzijdigheid van Coombes uit zich in de diversiteit die hij in de verschillende nummers legt. Luister naar het pure en bijna akoestische ‘The Girl Who Fell To Earth’; een prachtig melodieus nummer met diverse laagjes en waarschijnlijke één van de betere nummers van dit album. Verder opvallend is de alom aanwezigheid van synths en natuurlijk de gitaar.  

Veel variatie en spanning op het album Bij 20/20 laat Coombes horen een begenadigd songschrijver te zijn. Bij 20/20 zijn de eerste anderhalve minuut boeiend en pakkend om daarna te ontbranden in een krachtige popsong. Overigens wordt hij op dit nummer vocaal bijgestaan door Beverly Brown en Fait Simpson; stemmen die wat toevoegen. Ook ‘Detroit’ is een prima nummer waarbij je bij het lezen van de teksten er niet aan ontkomt om de indruk te krijgen dat dit nummer vooral autobiografisch is. Zo begeef je jezelf van het ene naar het andere prima nummer. ‘Seven Walls’ klinkt wat introvert, terwijl je bij het intense ‘To The Wire’ het gevoel krijgt in de ziel van Coombes te kunnen kijken. Uiteindelijk sluit Coombes af met titelsong ‘Matador’ dat na ruim anderhalve minuut even resoluut als onverwacht stopt. Het had zo maar langer kunnen duren.  

Eindoordeel Het eerste soloalbum van Coombes kwam kort na het uiteenvallen van Supergrass. In een interview geeft hij ook aan dat hij op twee gedachten hinkte; Supergrass was nog niet uit zijn systeem maar hij wilde wel wat anders. Nu, een paar jaar later, is dat gevoel er niet meer en heeft Coombes afstand kunnen nemen. Die afstand heeft hem goed gedaan want dit album is een groeibriljant. Na een paar luisterbeurten wordt de drang om op de herhaalknop te drukken steeds groter. Veel luisterplezier.

 

16 februari staat Gaz Coombes live in Bitterzoet in Amsterdam

Deel via social media: