Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-11-08 07:00:00 • 11 min lezen

Gazpacho – Molok

Gazpacho – Molok

Label: Kscope

Eindoordeel:7/10

 

 

It’s the end of the world as we know it

Het is bedoeld als de soundtrack (of in ieder geval de trigger) tot het einde van de wereld. Maar een ieder die daarbij bloedstollende muziek verwacht komt met dit album ietwat bedrogen uit, want de Noorse band Gazpacho handelt nu eenmaal niet in horror soundtracks of muzikale slachtingen. In plaats daarvan is dit laatste werk van de band weer een excursie in conceptuele subtiliteit waarbij de band met name tot de luisteraar spreekt middels rustige passages en bepaald niet via bruut gitaarwerk of dito drumbeuken. Eigenlijk is het recept van de band ook op dit ‘Molok’ ongewijzigd gebleven ten opzichte van voorgaande albums waarin men zich ook al steevast in één bepaald thema vast beet om daar vervolgens een heel muzikaal verhaal omheen te vlechten. Wel voegt de band weer een aantal nieuwe kleurschakeringen toe aan haar palet, zoals volksmuziek uit de Balkan in het wat snellere ‘Bela Kiss’ en een beetje jazz in ABC. Het tekent de mannen. Nooit opzichtig, altijd heel verfijnd en een ieder die hier komt voor het grote gebaar zal andermaal weinig van zijn/haar gading vinden.

 

Niet op gang

Het is namelijk veel start/stop hier. Net als een nummer een beetje op gang lijkt te komen (zoals ‘Choir Of Ancestors’) haalt de band het voetje weer van het gaspedaal en is het weer stilte en een eenzame piano. Daardoor lijkt het alsof ‘Molok’ maar niet pakken wil. Melodieus zit het allemaal wel geramd en de mannen spelen ook heel mooi met arrangementen, maar, echt, een beetje pit hier en daar had wel gemogen. Een track als ‘Algorithm’ opent met een goede drumbeat en een fijne, mysterieuze atmosfeer maar de groove wordt na anderhalve minuut weer ruw onderbroken om daarna weliswaar weer terug te keren, maar nergens  meer op te bouwen naar een climax of sowieso nog even goed te vlammen. De song (en de rest van de plaat) gaat vervolgens dan ook uit als een nachtkaars met als grootste teleurstelling toch wel afsluiter ‘Molok Rising’ dat het in z’n ruim negen minuten speelduur presteert om nog minder substantie te presenteren dan de Ramones in een liedje van dertig seconden. Hierna schijnt echter via een speciale code in de persing van de CD een signaal te worden afgegeven dat zou aanzetten tot het einde van de wereld. Dat wonder blijft weliswaar uit, maar het geluid van een bel dat wordt ingezet vlak voor dat signaal is erg fijn en broodnodig om weer even uit de door de muziek veroorzaakte roes te ontwaken.

 

Geen prog maar post

Gazpacho wordt regelmatig onder het katern “progressieve rock” geschaard, maar dat label is volkomen onterecht. Ten eerste rockt deze band niet (o.k., een beetje dan in het melodieuze en melancholische ‘Know Your Time’) en ten tweede heeft ze niets met alles wat zo kenmerkend is aan het genre. Geen vreemde maatsoorten, geen halsbrekende tempowisselingen en geen affiniteit met de grote bands uit het verleden. Eigenlijk maken de mannen meer post-rock, maar dan met atmosferische invloeden. Als iets van een kruising tussen Sigur Ros, Mew en Peter Gabriel. Dat maakt de band dus niet voor iedereen, maar een ieder die doorgaans geniet van de releases die het Kscope label op de massa afvuurt kan ook met de laatste Gazpacho niet verkeerd gaan. Uw recensent vindt het weliswaar een erg mooie plaat, maar kan niet ontkennen dat het hem allemaal wel een beetje te veel voortkabbelt en dat hij de Noren dankbaar is dat ze het werk niet al te lang hebben gemaakt. Als achtergrondmuziek doet deze plaat ongetwijfeld wonderen, maar als geheel voelt het toch een beetje underwhelming. Geen spannende plaat dus. Geen memorabele ook. Gewoon….gewoon.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: