Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-10 07:00:00 • 9 min lezen

Guy Davis - Kokomo Kidd

Guy Davis – Kokomo Kidd

Label: Dixiefrog

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Heel dichtbij

Hij voelt heel open en dichtbij als je hem op de banjo hoort spelen in ‘I Wish I Hadn’t Stayed Away So Long’, Guy Davis. Bijna alsof je bij hem en zijn missus in de huiskamer zit, je het haardvuur hoort knapperen in de verte en je de tranen in de ogen van de dame ziet terwijl de bluesman zijn verdriet opbiecht aan haar. Maar in werkelijkheid is het een spijtbetuiging van de man aan zijn moeder die kwam te overlijden toen hij on the road was en waarvan hij daarom nooit afscheid heeft kunnen nemen. Hij kwam te laat terug. Het is tekenend voor de opzet van Davis’ nieuwste waarin hij veelal de intimiteit opzoekt en de instrumentatie spaarzaam houdt. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar wordt getransporteerd naar een andere tijd, weg van de wifi, de drukte van de dag en terug naar de tijd dat de wegen nog stoffig waren en de boerderijen uitgestrekt. Een heerlijke verzameling originals en covers waarbij het accent veel meer of sfeer dan op showmanship ligt en waarin de verteller Davis volop de ruimte krijgt om zijn verhalen te delen.

 

Verhalen

Opener ‘Kokomo Kidd’ en ‘Like Sonny Did’ (een tribute aan blueslegende Sonny Terry) bruisen van de authentieke Chicago blues en het is op deze plekken dat ook het tempo wat omhoog gaat en Davis even van de zachtheid afstapt en de bravoure omarmt. Maar in de Dylan-cover ‘Lay Lady Lay’ zoekt hij weer de warmte op van het bed van zijn geliefde en voelen we weer hoe dichtbij hij ons als luisteraar laat komen. Niet erg veel afwijkend van het origineel maar toch voldoende “eigen” gemaakt om te horen dat Davis elke noot en elk woord meent hier. De Willy Dixon cover ‘Little Red Rooster’ (een song die zo’n beetje elke bluesman wel een keer getackled moet hebben) wordt in de handen van Davis een heuse kroegsong waarbij je de clientèle in gedachten laveloos over de tafels ziet hangen terwijl de man op het podium de laatste effecten van de uitbundig geschonken whisky muzikaal hun gemoed in beukt. En dan, even makkelijk, schakelt Davis weer terug naar de banjo in het superkleine ‘Blackberry Kisses’ waarmee hij de luisteraar moeiteloos (en solo!) zes minuten lang in een hypnotiserende grip houdt. De enige vreemde eend in de bijt hier is de reggae in afsluiter 'Wear Your Love'. En toch komt Davis ook hier mee weg, zo natuurlijk klinkt het.

 

Overstijgen

Waar veel bluesplaten sterk teruggrijpen naar  bekende paden zonder dat er echt iets nieuws wordt toegevoegd zorgt Guy Davis op zijn ‘Kokomo Kidd’ juist dat hij de muziek compleet tot de zijne maakt waardoor op die manier iets origineels ontstaat. Dat is dan ook de grootste verdienste van dit werk dat z’n volledige speelduur weet te boeien en dat een intrigerende blik werpt op hoe Davis de wereld om hem heen beleeft. Integer tot op het bot is dit een bluesplaat die het complete spectrum beslaat zonder ook maar een gitaarsolo te berde te brengen. Dit gaat allemaal om sfeer en verhaal waarbij de performer zichzelf ondergeschikt maakt aan zijn performance en zichzelf daardoor overstijgt. Het maakt van ‘Kokomo Kidd’ een reis in de waarste zin des woords. Van kribbe naar kroeg, van liefde tot leed. De wereld van de man die het leven ten volle leeft. De blues. De liefhebber wist natuurlijk allang dat Davis een zeldzaam talent is, maar voor degene die nog nooit met ’s mans werk in aanraking kwamen is dit nieuwe album een uitgelezen kans om dat onrecht alsnog te rechten. Er zijn veel artiesten die bluesmuziek maken, maar wat Davis op deze plaat doet raakt de kern. En daar was het tenslotte allemaal om begonnen indertijd.

 

 

Dynamic Range Value: DR8

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: