Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-15 07:00:00 • 9 min lezen

Haken – Affinity

Haken – Affinity

Label: InsideOut

Eindoordeel: 9/10

 

 

Na de berg

De Britse band Haken bouwt album na album verder aan een reputatie die steeds iets meer onaantastbaar lijkt te worden. Hun laatste album ‘The Mountain’ ontving staande ovaties van prog-allumni zoals Mike Portnoy die Haken hoog in hun eindejaarslijstjes plaatsten waardoor de band nog iets meer exposure kreeg. Toch hebben de Britten de oversteek naar het grote publiek nog niet echt kunnen maken en wie weet komt dat ook wel door hun eigenzinnigheid. Hun nieuwste werk ‘Affinity’ lijkt namelijk in vrijwel niets op z’n bejubelde voorganger en heeft meer gewoon met de djent, de post-rock en de math-rock dan met de klassieke prog die op voorgaande platen de hoofdmoot bleek. Zelf zeggen de mannen dat ‘Affinity’ zwaar beïnvloedt is door de muziek uit de jaren ’80, maar daarmee wordt de luisteraar wat op het verkeerde been gezet. Klassetracks als ‘1985’ en ‘Earthrise’ hebben weliswaar wel wat weg van ‘Isolation’-era Toto, alleen is Haken veel te onstuimig om dat geluid negen of zelfs maar vijf minuten aan één stuk door vol te houden. En dus horen we eveneens een beetje Meshuggah, een beetje Porcupine Tree maar bovenal: heel veel Haken zelf.

 

Mix and fuse

En dat is toch wat deze band apart zet van heel veel van haar soortgenoten: het feit dat Haken volkomen als zichzelf klinkt terwijl de invloeden ook volop mogen schijnen. Zo zijn er lekkere stukjes fusion te horen in ‘Lapse’ en ‘The Endless Knot’ zonder dat het ooit vol in Allan Holdsworth terrein belandt en is het epische, dik vijtien minuten durende ‘The Architekt’ de track die een band als Dream Theater al sinds ‘Octavarium’ tevergeefs probeert te maken. Heerlijk hoe men hier ook nog even een King Crimson-imitatie ten beste geeft in het middenstuk, maar dan met Leprous’ Einar Solberg op screams. Bijzondere combi die uiteindelijk uitmondt in een waanzinnig complexe jam waarna het refrein uit het begin weer terugkeert als een soort van reprise aan het einde van dit magistrale epos. Afsluiter ‘Bound By Gravity’ is daarentegen weer de (relatieve) rust zelve en heeft in de verte wel wat weg van het jammerlijk ter ziele gegane Oceansize (denk aan de track ‘Ornament (The Last Wrongs)’ van het onvolprezen album ‘Frames’). Prachtig, meeslepend en een groots slotakkoord; een album als dit waardig.

 

Geen knipoog

‘Affinity’ is dus bepaald geen knipoog naar de muziek die de prog-dino’s uit de jaren ’70 in de jaren ’80 begonnen te maken. In plaats daarvan is het een uiterst volwassen en modern klinkend werk waarmee een breed, rockminnend publiek bediend wordt. In veel opzichten lijkt Haken met deze plaat de stap gezet te hebben die ook een band als het Amerikaanse Jolly gemaakt heeft, namelijk het verwerken van ontzettend veel variatie en complexiteit in songs met een relatief korte tijdsduur. Altijd met één oog op de melodielijn, maar zeker ook met het andere op het avontuur. Dat is dan ook wat dit album zo fijn maakt en wat zorgt dat het met kop en schouders uitsteekt boven wat er de laatste maanden/jaren in het maaiveld van de prog en metal is verschenen. Tevens bevestigt het dat Haken vele malen groter dient te zijn dan ze op dit moment is en hopelijk wordt ‘Affinity’ het album dat dit onrecht zal gaan rechten. De band had met ‘The Mountain’ weliswaar een hoge standaard voor zichzelf gezet en ‘Affinity’ doet nu exact wat je zou hopen dat het zou doen: het overstijgt z’n voorganger niet, juist omdat het voor zichzelf een nieuwe standaard zet en daarmee volkomen onvergelijkbaar is geworden.

 

Meer prog dan dat kun je het simpelweg niet hebben.

 

 

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: