Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-08 07:00:00 • 4 min lezen

Halestorm - Into The Wild Life

Halestorm - Into The Wild Life

Label: Atlantic

Eindoordeel: 7/10

 

 

Een woord vooraf

Ik weet niet wie producers en mastering engineers heeft wijsgemaakt dat het compleet comprimeren van de soundstage op een album een goed iets is, maar zeker binnen het metal genre lijkt het onderhand gemeengoed om zelfs de meest perfecte studio opname te degraderen tot de geluidskwaliteit van een matige mp3. Het is het iets waar ook deze nieuwe CD van de band rond zangeres/gitariste Lizzy Hale veelvuldig onder te lijden heeft. En dat is zo eeuwig zonde want daardoor is werkelijk waar elke lucht uit het geluid gehaald waardoor je blijft zitten met een op elkaar geperst zooitje noten waarbinnen het klinkt alsof de band in een vacuüm getrokken omgeving haar lang verwachte derde album heeft moeten opnemen. Dit luisteren op een goede installatie is dan ook het sonische equivalent van het ervaren van enorme luchtdrukverschillen op je oren in een duikbel op 100 meter diepte. Zo kan onze lieve Heer het domweg niet bedoeld hebben.

 

De moeilijke derde

'Into The Wild Life' is de opvolger van het mega-succes 'The Strange Case Of...' waarop het grotere publiek kennis maakte met het imposante stembereik van zangeres Lizzy Hale en de muziek van haar en haar band. Lizzy was met name de attractie, want muzikaal was het album eigenlijk nu ook weer niet zo heel erg spectaculair. In die zin heeft de band met name in die afdeling wat te bewijzen en dat doet ze deels wel, deels niet. Het openingsduo 'Scream' en 'New Modern Love' belooft veel goeds en zit na één keer luisteren meteen muurvast in je hoofd. Ook 'New Modern Love' is een heerlijk groovend nummer en laat de groei van de band horen ten opzichte van haar voorganger. Maar om die nummers heen zit erg veel middelmatigheid waar de vorm het duidelijk wint van de inhoud en waarin Halestorm laat horen eigenlijk een betere pop- en rockband te zijn dan dat ze een metalband is.

 

There, I've said it.

 

Potentie

Elke keer als de band te hard van leer trekt levert ze namelijk meteen in op waar juist haar grootste kracht ligt: melodie. Halestorm lijkt zich dat zelf ook te realiseren want met name in de tweede helft gaat het gas wat vaker terug en wint de band aan overtuigingskracht. Daarom is 'The Reckoning' bijvoorbeeld wel een sterke track en een song als 'Apocalyptic' een wat vermoeid klinkende poging om maar metal te zijn. Misschien waren Slash en Myles Kennedy hiermee weggekomen (het had zo op hun laatste plaat kunnen staan), maar bij Halestorm matcht het op de één of andere manier niet lekker. Klinkt het plichtmatig zelfs.

 

Wijze les

Wat dit album dus met name duidelijk maakt is dat Halestorm uit haar jasje begint te groeien. Het zorgt voor het onevenwichtige gevoel dat je als luisteraar bijblijft. Ze is niet meer de band die ze drie jaar geleden was, alleen lijkt dat nog niet helemaal tot de dame en heren zelf te zijn doorgedrongen. Het zou me dus ook niet verbazen als dit album een transitie-album zal blijken en Halestorm over drie jaar terugkomt als of een popband of misschien zelfs wel als een rootsy rockband. Want ergens onder die bak compressie schuilt die namelijk ook.

 

Voor nu dus: missie half-geslaagd. Hopelijk flikkert Halestorm voor een volgend album alle ballast overboord, huurt ze een goede producer en toont ze haar ware kleuren. Maybe they don't owe it to us, but they sure as sh*t owe it to themselves.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: