Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-11-04 07:00:00 • 9 min lezen

Half Moon Run - Sun Leads Me On

Label : Caroline Int / Glassnote Eindoordeel : 9  

Dat in het land van ijshockey, The Stampede en The Maple Leaf goede muziek wordt gemaakt wisten we al langer. Tot de hedendaagse succesvolle bands mag ook Half Moon Run gerekend worden. Vorige week verscheen hun lang verwachte tweede album.  

De heren waren even op elkaar uitgekeken Half Moon Run bestaat sinds 2010 en drie jaar later kwam hun debuut Dark Eyes uit waarvan we de hit ‘Full Circle’ nog kennen als 3FM Megahit. Dat jaar stond de band overigens ook op Lowlands. Na het succesvolle debuut was er een intensieve tournee waarna de heren toch wel even genoeg van elkaar hadden. Tijdens een roadtrip werd het meeste van het nieuwe materiaal geschreven en vorige week zag Sun Leads Me Down het daglicht. Een album vol met muzikaliteit dat zich in en rond het spectrum van de indie gevormd heeft en zeer boeiend te noemen is. Komende zaterdag staat de band overigens in een stijf uitverkocht Paradiso.  

Het klinkt alsof het bij een knapperend kampvuur is opgenomen Het album is weer smullen. Indie wordt met folk vermengd en pop en elektro zijn met vlagen herkenbaar. Voeg daarbij de stemmen van Devon Portielje en Conner Molander die als close harmony klinken en muzikaal zit het album ijzersterk in elkaar. Natuurlijk zijn er weer de invloeden uit de muziek uit de 70’er jaren en bij opener ‘Warmest Regards’ is het helemaal niet vreemd om even naar de tijden van CSN&Y terug te denken. Meteen wordt duidelijk dat de rauwe randjes die Dark Eyes kenmerkten enigszins vervaagd zijn. Maar de samenhang is geweldig en de variatie alom aanwezig. Na de perfect uitgevoerde indie-song ‘I Can’t Figure Out What’s Going On’ zet de band bij ‘Consider Yourself’ de spreekwoordelijke knop om; strakke drums, de aanwezige elektrische gitaarsound en de synths zorgen voor een song die meer rock-elementen in zich heeft. Zo wordt je tijdens het luisteren heen en weer geslingerd en heb je eigenlijk zintuigen te weinig om alles op te nemen. ‘Devil May Care’ klinkt alsof het op een zwoele avond rond het kampvuur is opgenomen, compleet met akoestische gitaren en mondharmonica en ‘The Debt’ is dat rustige, gevoelige nummer dat onder je huid gaat zitten en je het met krabben niet weg krijgt.  

Prachtige indie nummers met muzikale uitstapjes Even simpel maar o zo doeltreffend is natuurlijk is natuurlijk de tweede single van het album; ‘Hands In The Garden’ is luchtig en dromerig en zorgt voor dat spreekwoordelijk evenwicht op het album. Luister naar de mondharmonica-solo en je waant je op het strand van Santa Monica. Half Moon Run is als geen ander in staat om prachtige, rustige engevoelige indie nummers te schrijven. ‘Narrow Margins’ bezorgt je waarschijnlijk kippenvel en zorgt de intro tot het tweede deel van het album. Na de prachtige slow-ballad ‘Sun Leads Me On’ en het uptempo ‘It Works Itself Out’ krijgen we met ‘Everybody Wants’ misschien wel het beste nummer van dit album voorgeschoteld; een tokkelende gitaar en de loepzuivere stem van Portielje worden gaandeweg aangevuld door synths en opgestuwd tot een meeslepende track. De eerste single ‘Trust’ is de afsluiter van het album en hier maakt de band zelfs een uitstapje naar de elektropop die je aan de jaren ’80 doet denken.  

Eindoordeel Sun Leads Me On is prachtig. Je hoeft geen typische indie liefhebber te zijn om dit album op waarde in te kunnen schatten en ervan te kunnen genieten. Het is indie, maar ook folk en het kent ook elementen van rockmuziek en elektro. Het is soms intiem, breekbaar om vervolgens weer uitbundig en energiek te zijn. En dit alles wordt door de meerstemmigheid van Portielje en Molander op een grootste wijze bij elkaar gehouden. Een album voor de jaarlijstjes. Veel luisterplezier.

Deel via social media: