Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-19 07:00:00 • 5 min lezen

Helhorse – Helhorse

Helhorse – Helhorse

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 6/10

 

 

Statement of intent

Bands die een album naar zichzelf noemen willen meestal een statement of intent afgeven. Voor het Deense Helhorse lijkt het met name een zaak om aan te geven dat men een stap voorwaarts heeft gemaakt naar het volgende plateau. Het gerenommeerde label Spinefarm nam de band uit Kopenhagen voor haar derde CD namelijk onder haar hoede en zo is dit ‘Helhorse’ het eerste album van de mannen op een major label. Zo klinkt het dan ook. Dit is vakkundig gemaakte sludge metal die links en rechts gluurt bij bands als Clutch, Crowbar en Down zonder ooit het wiel opnieuw uit te vinden. Gewoon lekker rechttoe rechtaan rock’n dus met het verstand op nul en de verwachtingen uit het raam gekieperd.

 

Niet opzienbarend

Want alhoewel het allemaal wel o.k. klinkt, gaat het veel te ver om hier te spreken van een opzienbarende plaat. Het Spiritual Beggar’s-Achtige ‘The Blood Boiler’ doet nog wel enigszins goede zaken, maar daar zijn dan drie nogal middelmatige (en een volkomen overbodige “interlude” waar er overigens drie van op deze plaat staan) aan vooraf gegaan en op een totale speelduur van 37 minuten hakken die “missende” dertien minuten er nogal in. Ook de rest van de plaat wil maar niet echt vlammen en de veel te gecomprimeerde productie (of is dit het gevolg van het feit dat de review copy een 172kbs MP3 is?; het label zou beter moeten weten...) is daar absoluut voor een groot deel debet aan. De drums beuken niet, de bass trapt niet in je maag en sowieso voelt de mix aan als een brij waarbij blijkbaar alleen de stem van zanger Aske Kristiansen een eigen plek mag hebben. Hij doet z’n best om wat op zowel Phil Anselmo als Neil Fallon te lijken en slaagt in die imitatie niet geheel en al, alhoewel hij verder best een aardig riedeltje brult.

 

Toekomst

Aan het einde van het album kan de slotsom niet anders luiden dan dat dit album niet heel erg spectaculair is en dat de band zelf ook niet meer ideeën had om het verder te pimpen. ‘My Haven Your Hell’ zorgt tegen het einde nog even voor een opleving met z’n loodzware riffs en ook single ‘No Fucks Given’ is alleraardigst maar niet genoeg om dit album van de middelmatigheid te redden. Jammer dus, dat de band uitgerekend met deze collectie songs op de proppen moest komen voor hun major label debuut. Voorganger ‘Oh Death’ was wat dat aanging een stuk sterker en zelfs dat album prijkte in geen enkel jaarlijstje, dus de vraag rest wat Spinefarm in dit gezelschap gezien heeft. Op basis van dit ‘Helhorse’ kunnen we dan ook geen glorieuze toekomst voorspellen voor de Denen waarbij het aloude devies van “don’t give up your dayjob” navenant blijft gelden.

 

 

Eindoordeel: 6/10

Deel via social media: