Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-09 07:00:00 • 8 min lezen

Heymoonshaker - Noir

Heymoonshaker - Noir

Label: PIAS

Eindoordeel: 8/10

 

 

Jongensboek

Het verhaal van Heymoonshaker leest als een spannend jongensboek. Twee rusteloze, Britse zielen die de hele wereld over trokken, invloeden absorbeerden waar ze maar kwamen en die elkaar uiteindelijk ontmoetten in de straten van Nieuw-Zeeland om te ontdekken dat ze het gewoon helemaal voor elkaar waren. In muzikale zin tenminste. De combinatie op zich is niet nieuw: gitaar, stem en drum. The Black Keys doen het op die manier, The White Stripes en, meer laatstelijk, ook Royal Blood (waar de bass als een lead gitaar wordt gespeeld). Wat Heymoonshaker echter anders maakt is dat de “drummer” hier (David Crowe) niet echt een drummer is, maar een human beatbox. Dus alle ritmische geluiden maakt ‘ie met z’n mond! En het knappe is dat je dat niet zou zeggen als je luistert naar het debuut van dit gezelschap (het album dat ze in eigen beheer maakten en weggaven tijdens optredens gemakshalve even niet meegerekend). Nee, dit is net alsof er een hele band staat te spelen, met hier en daar de geluiden van strijkers.

 

Invloeden

Heymoonshaker haalt duidelijk haar voornaamste invloeden uit de blues, waarbij er hier en daar tinten uit de disco (‘Feel Love’) en de alternatieve rock (‘Streets Of England’) tevoorschijn worden getoverd. De stem van zanger/gitarist Andy Balcon klinkt daarbij alsof ‘ie door een bak teer en grint is gehaald en daarmee lekker doorleefd. Dat komt met name goed tot z’n recht in de driving song MF45 die evenveel uit de Afrikaanse folk haalt als uit de delta blues, maar ook in veel van de andere tracks die vaak in een soort van hypnotiserende groove terecht komen waarover Balcon met gemeende, hese intensiteit heen zingt. Variatie is er ook voldoende en het is knap hoe het duo met zo weinig eigenlijk zo veel doet. ‘Lazy Eye’ klinkt bijna zorgeloos, zeker vergeleken bij het wat meer zware materiaal dat het voor ging, en is een prettige kwinkslag. ‘Cuz I Luv You’ is dan weer iets dat ook zo op een willekeurige plaat van QOTSA had kunnen staan, maar dan een stuk minder volgebouwd.

 

Eigen geluid

Als geheel valt echter ook niet te ontkennen dat, alle wereldlijke invloeden ten spijt, The Black Keys hier de meest majeure invloed zijn geweest. Luister maar eens naar een track als ‘Heavy Grip’ dat zeker het Keys-keurmerk draagt. Het doet niets af aan het luisterplezier van het album overigens, maar weegt wel degelijk als punt van referentie bij vrijwel elke song die hier langs komt. Misschien is het wel eigen aan het feit dat je met “drum” en gitaar maar zoveel kunt doen als je nu eenmaal door de blues bent gegrepen. Toch zou ik benieuwd zijn geweest hoe één en ander had geklonken als men iets meer van de Afrikaanse invloeden (die wel hier en daar doorsijpelen) had weten te gebruiken om de sound vorm te geven. Dat had het volgens mij een stuk meer excentriek gemaakt en het geheel wat meer apart gezet van wat al volop te verkrijgen is. Voor een debuut klinkt ‘Noir’ echter opvallend volwassen en valt het talent van beide heren niet te ontkennen. Het doet dan ook uitkijken naar de concerten die het duo binnenkort op vaderlandse bodem zal geven en die ongetwijfeld een opzwepende aangelegenheid zullen worden.

 

‘Noir’ is een sterk staaltje huisvlijt dat menig liefhebber van de rauwere, bluesy rock absoluut zal aanspreken.

 

28 oktober         -              Paradiso, Kleine Zaal, Amsterdam

30 oktober         -              Luxorlive, Arnhem

31 oktober         -              Metropool, Hengelo

1 november       -              Fluor, Amersfoort

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel:  8/10

Deel via social media: