Zoek...
Hilary Woods - Birthmarks

Hilary Woods - Birthmarks

Label : Sacred Bones Records

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2020-03-14 07:00:00 • 3 min lezen

Alternative / Pop / Psychedelia
7,5

Hilary Woods - Birthmarks

In 2018 maakten we kennis met de toch wat eigenzinnige Ierse singer/songwriter die ook heel veel affiniteit heeft met alles dat met kunst, literatuur en film te maken heeft. Na haar debuutalbum Colt is daar nu de opvolger Birthmarks waarmee Hilary ons nog verder mee haar gecreëerde duisternis in meeneemt.

Creatief en muzikaal
Hilary heeft al een heel muzikaal verleden. Zo was ze bassiste van de alternatieve rockband JJ72 om vervolgens weer uit de muziekwereld te stappen om haar dromen na te jagen in de wereld van literatuur, kunst en film. Het solodebuut Colt was in 2018 dan toch best een verrassing en de nummers op dat album worden gekenmerkt door de wat minimalistische sound met een wat mystiek en dromerig karakter. Dit nieuwe album, Birthmarks, gaat op dezelfde lijn verder maar dan wel met een nog donkerder en “spooky-achtig” geluid. Tijdens de opnames, waarvoor ze tussen Galway en Oslo pendelde, beviel ze van haar tweede kindje en haar zwangerschap en haar gevoelens beschrijft ze in ‘Orange Tree’.

Persoonlijke emoties
Voor dit album ging Hilary de samenwerking aan met de Noorse producer Lasse Marhaug die naam heeft gemaakt met zijn Noise-muziek. Hilary opent met ‘Tongues Of Wild Roar’ en meteen weet ze die wat beklemmende, onheilspellende sfeer te creëren en op deze track is de bijdrage van de Noor nog bescheiden te noemen. Bij ‘Through The Dark’ combineert de Ierse haar haast fluisterende stem met de Noise en een bijdrage van Okkyung Lee op Cello om het contrast nog meer te verscherpen. Een soortgelijke benadering hanteert ze bij het dreigende ‘Mud And Stones’ maar nu is het de saxofoon dat e als “wapen” inzet om de slechts drie zinnen tekst te versterken. Alle emoties van de afgelopen jaren komen in het zelfverzekerd en overtuigend klinkende ‘The Mouth’ het meest tot uiting.  Zo blijft Birthmarks een haast ongrijpbaar album vol eigenzinnige nummers. ‘Cleaning Ritual’ is weer een instrumentaal industrieel klinkende track vol elektronica met een bijdrage van ook al eigenzinnige Jenny Hval en afsluiter ‘There No Moon’ is waarschijnlijk de meest ingetogen track.

Eindoordeel
Het wat dromerige maar toch sfeervolle karakter van Colt heeft Hilary op Birthmarks achter zich gelaten. Dit album is echt tot stand gekomen vanuit het innerlijke gevoel van de laatste twee jaar. Zelf schrijft ze hierover: “Recorded whilst heavily pregnant in the winter of 2019, Woods explores the oscilating and volatile processes of self-hood, survival and becoming”. Een album met een verhaal. Boeiend, interessant, maar niet altijd even toegankelijk en met een duidelijk duister randje. Eentje in de categorie voor de geoefende luisteraar. Veel luisterplezier.

 

Hilary Woods Live:
19 april 2020 ; Roadburn Festival, Tilburg

Alternative / Pop / Psychedelia

Deel via social media: