Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-20 07:00:00 • 4 min lezen

Holy Holy – When The Storms Would Come

Holy Holy – When The Storms Would Come

Label: Sony

Eindoordeel: 7/10

 

 

Op tape

Er zijn niet veel hedendaagse bands meer die hun albums opnemen op tape, maar het Australische duo Holy Holy heeft niet zo veel met hedendaagse technieken en ressorteert daarom gewoon tot oude, ambachtelijke maatregelen. Aan de slag met schaar en lijm dus en geef die Pro-tools maar aan de hippe buurman. Het illustreert de liefde van het tweetal voor de klanken zoals die in het grijze verleden gemaakt werden al klinkt het resultaat wel degelijk heel erg hedendaags. Vaker dan eens wordt de luisteraar herinnerd aan een band als Novastar, al was het maar vanwege de manier waarop zanger Timothy Carroll zijn teksten tot de luisteraar zingt. Maar ook in termen van het geluid zelf is de vergelijking met de Belgen niet helemaal uit de lucht gegrepen. Toch merken we dat Holy Holy hier en daar iets steviger van leer trekt dan Joost Zweegers en consorten en het is ook dan dat de plaat meer memorabel wordt.

 

Als men los gaat

“You Cannot Call For Love Like A Dog” is zo’n voorbeeld waarbin de band waarlijk anthemisch wordt met een chorus die, wanneer eenmaal gevangen, zich niet meer uit je hoofd laat meppen. Het doorbreekt een stroom van mid-tempo songs die tot dan toe weliswaar erg plezant aan de oorschelp voorbij kabbelden, maar die verder nalieten een echt diepe indruk te maken. Ook ‘Holy Gin’ is een song die sowieso een interessante akkoordenstructuur heeft maar die pas los komt als de mannen vol gas gaan tegen het einde. Dat de track dan weer veel te kort is, is weer een andere discussie.Sowieso is de tweede helft van het album het deel dat bijblijft omdat het duo in haar arrangementen dan iets meer het avontuur lijkt te zoeken. Waar het voorheen meer veilig voelde komt men hier meer tot zichzelf, zo lijkt haast. ‘Pretty Strays For Hopeless Lovers’ klinkt juist daarom vrij en intens omdat men zes minuten lang de tijd neemt om een heerlijke, bijna dromerige, melodie uit te bouwen tot volle wasdom. Tot een heerlijk rauwe gitaarsolo die, nu ja, bijna jaren ’70 is en waarin de song fantastisch climaxt. Hoogtepunt van het album, met stip.

 

Ruimte om te groeien

De Australiërs (die elkaar, gek genoeg, leerden kennen hier op het Europese continent) leunen over het geheel sterk op het gebruik van echo, galmende gitaarlijnen en atmosferische, melodische toetsenpartijen. Dit geeft de plaat een vol en warm geluid dat extra wordt geaccentueerd door het gebruik van meerstemmige vocalen op de achtergrond. De band citeert CSN&Y dan ook als een invloed, al druppelt dat geluid niet echt door in de songs. Toch is het jammer dat de heren te vaak in het gebied van de mid-tempo blijven steken en dat men in die range niet meer varieert dan men hoorbaar in staat is om te doen. Alsof de band nog aan het ontdekken is wie ze is en het daarom op de keper genomen wat veiliger speelt. Buiten kijf staat echter dat de Aussie’s een uitstekend gevoel hebben voor melodie en voor het overbrengen van emotie. Liefhebbers van Novastar of Ozark Henry kunnen dan ook niet fout gaan met dit debuut en wordt van harte aangeraden eens bij dit gezelschap op de koffie te gaan. En, guess what? Ze zijn zeer binnenkort bij u in de buurt.

 

23/10 Witloofbar, Brussel 24/10 Let's Get Lost, Zwolle 29/10 Ekko, Utrecht 30/10 London Calling, Paradiso, Amsterdam

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: