Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-07-07 07:00:00 • 4 min lezen

Ian McLagen & The Bump Band – United States

Ian McLagen & The Bump Band – United States

Label: Yep Roc

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Wie?

De naam Ian McLagen zal niet bij heel erg veel mensen een belletje doen rinkelen, maar een snelle blik op 's mans biografie leert ons dat dit weer één van die vrijwel onzichtbare side men is die met alle groten der aarde (Springsteen, Stones, Black Crowes, Rod Stewart et al) heeft gespeeld. Hij maakte zelf ooit deel uit van twee legendarische formaties uit de jaren '60 en '70: The Small Faces en The Faces. Naast zijn indrukwekkende CV met samenwerkingsverbanden heeft McLagen ook al sinds 1977 z'n eigen bandje, The Bump Band, waarmee hij eens in de zoveel jaar, puur voor de lol, een album uitbrengt. "United States" is hun meest recente wapenfeit.

 

Ian & Rod

Er is een oud spreekwoord "klasse verloochent zich niet" en dit is zeker van toepassing op het nieuwe werk van McLagen & co. Al vanaf de eerste tonen waan je je als luisteraar in een aangenaam warm bad van bluesy jaren '70 pub-rock van het soort waarmee zijn voormalig partner in crime Rod Stewart zijn solocarrière ooit startte.  Bepaalde accenten in de stem van McLagen (69 jaren jong inmiddels) doen ook wel aan 'Rod The Mod' denken en het had mij zeker benieuwd hoe fenomenaal dit moet hebben geklonken met Stewart achter de microfoon. MacLagan zelf kwijt zich echter ook uitstekend en met duidelijk veel plezier van zijn taak.

 

Stones

Er zijn ook invloeden van The Stones, maar dan unplugged, te horen. Een tracks als ‘Shalalala’ bijvoorbeeld mimiekt ‘Miss You’, maar dan op zo'n leuke manier dat het meteen een soort van vette knipoog lijkt naar Jagger en Richards. En ook afsluiter ‘He's Not For You’ had met ‘Micky BigLips’ achter de microfoon zo op een willekeurige Stones-plaat uit de jaren '70 kunnen staan.

 

Funk ‘n’ Groove

Maar het echte hoogtepunt is opener 'All I Wanna Do'. Een song zo fijn dat The Black Crowes er hun baarden voor zouden hebben afgeknipt. De funk en de groove in die track zijn zo fantastisch onderkoeld dat alleen de echt groten op deze aarde een shuffle als dat zouden kunnen spelen. En in MacLagan's band doen ze dat: met ferve. En met Hammond orgel natuurlijk, zoals dat hoort.

 

How its done

Origineel is allemaal niet echt, maar omdat McLagen ook werkelijk waar niets pretendeert stoort dat geen seconde. Dit is gewoon een heerlijke, gedreven veteranenplaat voor met een biertje in het gras in de zon. Mijmerend over hoe verdomd fijn het toch was toen rock nog jong was en hoe verdomd speciaal het is dat blijkbaar alleen de oude knarren, die uit die tijd nog over zijn, die jeugd nog kunnen doen herleven.

 

En laat de jonkies zich maar laven aan het gemak waarmee ze dat doen.

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: