Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-06 07:00:00 • 5 min lezen

Ian Parry’s Rock Emporium – Society Of Friends

Ian Parry’s Rock Emporium – Society Of Friends

Label: Escape

Eindoordeel: 6/10

 

 

Van Consortium naar Emporium

De massa zal zanger Ian Parry met name kennen vanwege zijn redelijk indrukwekkende staat van dienst als contribuant aan albums van Ayreon, Vengeance en Elegy maar ook met z’n eigen Consortium project heeft hij al vijf platen op de naam staan. Blijkbaar is het echter met dat consortium gedaan want onlangs verscheen ‘Society Of Friends’ waarbij elke referentie naar die naam is verdwenen en Parry vrolijk verder gaat onder de noemer Rock Emporium. Gedaan is het ook met de grootse metal-concepten en Parry en zijn Rock Emporium grijpen op dit album met name terug naar de AOR en melodische rock van de jaren ’80. Voegt het wat toe? Nee, niet echt. Dit is muziek waarvan er 13 in een dozijn gaan en je zult dus op dit album geen nieuwe klassiekers tegen komen. Wel wordt het allemaal vol overgave gebracht en doet de stem van Parry het meer dan uitstekend in deze setting. Maar ja, die liedjes....

 

De liedjes

...daar valt of staat toch uiteindelijk alles mee. En die liedjes hier zijn wat vlak en simpelweg niet erg memorabel. Het helpt overigens ook niet dat de manier waarop Parry de productie verzorgt niet voor wat extra cojones zorgt. Het geheel klinkt namelijk vrij dunnetjes en juist bij AOR mag het allemaal wel wat dikker aangezet zijn. In songs als ‘Circles’ en ‘The Most Unforgivable Thing’ doet IPRE zelfs wat denken aan Queenrÿche ten tijde van ‘Dedicated To Chaos’ en de kenner weet dat dit nu niet bepaald tot aanbeveling strekt. Ietsje beter is ‘Silhouettes & Dreams’ waar tenminste een beetje peper in de reet zit, maar ook hier mist die absolute killer chorus en zitten de bass en de gitaren veel te laag in de mix. Parry zelf lijkt zich ook te vergalopperen in de zanglijn waardoor hij, ongetwijfeld ongewild, nogal houterig en oud overkomt. Ai. Hij revancheert zich in de beste track hier, het Whitesnake-achtige ‘Crazy Fools & Madmen’, dat met name in het gebied rond de brug nogal rommelig overkomt maar zich goed herstelt als de gitaarsolo z’n intrede doet. Mooi gitaarwerk en prima melodielijnen vinden we dan nog in ‘Skin Deep’ en ‘Start All Over Again’ waar Parry en de zijnen nog het meest in de buurt komen van de harige metalen uit de tijd dat Miami Vice en Knight Rider nog hip waren. Van dit soort tracks hadden we er graag wat meer gehad.

 

De tragiek van groot talent

Het is een beetje de tragiek van Parry dat een zanger van zijn kaliber geen betere songschrijvers om zich heen weet te verzamelen. In een ander universum had iemand met een strot als de zijne een carrière gehad als die van David Coverdale, maar het lot besliste, helaas voor hem, anders. Ook met dit laatste gelegenheidsproject bewijst de man zichzelf geen diensten en het doet je afvragen waarom hij zichzelf niet in een meer bluesy situatie plaatst, de tempo’s ietsje omlaag gooit en zijn stem een register laat zakken. Vermoeden bestaat dat dan veel beter de klankkleur en het karakter van ’s mans vocalen tot hun recht zouden komen. Het vergt voor mij in ieder geval niet veel voorstellingsvermogen om Parry bij iets als een Black Country Communion te horen zingen. Tot die tijd moeten we het echter doen met ‘Society Of Friends’ dat aanvoelt als het werk van de sympathieke coverband van je oom in de stamkroeg op de hoek. Leuk om een biertje bij te doen maar alweer vergeten als je de deur uitgaat.

 

 

Eindoordeel: 6/10

Deel via social media: