Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-06 07:00:00 • 11 min lezen

Ihsahn – Arktis

Ihsahn – Arktis

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Echt progressief

Er zijn veel bands en artiesten die zichzelf de sticker “progressieve metal” opplakken, maar er zijn weinigen die zich in artistiek opzicht kunnen meten met Ihsahn. De oud Emperor frontman heeft sinds het uiteenvallen die band zich een missie gesteld om niet te blijven hangen in wat al was geweest waardoor elk van zijn solo-albums weer een stuk verder de wildernis in ging. Dit ‘Arktis’, zijn zesde, is misschien nog wel de meest experimentele van het stel. Niet in de zin van dat het freakerig of ondoordringbaar is, maar wel in de zin van dat geen enkele muziekstijl nog veilig lijkt voor Ihsahn. Jazz, metal, synthi-pop, prog, fusion en zelfs indie passeren hier de revue in een plaat die bijna uit z’n voegen barst van de authenticiteit en die tegelijkertijd altijd to the point blijft. Ihsahn herhaalt niets als dat niet hoeft en heeft het roer ferm in handen waar hij het op voorganger ‘Das Seelenbrechen’ nog wel eens dreigde te verliezen.

 

De mengbeker

Openers ‘Disassembled’ en ‘Mass Darkness’ lijken meteen de toon te zetten. Snoeiharde riffs, duistere grunts en tegelijkertijd ronduit toegankelijke refreinen en meeslepende begeleidende gitaarpartijen. Hier en daar heeft het wat weg van een band als Cynic, maar dit wordt veel meer bombastisch gebracht. En als ik zeg dat het lijkt alsof de toon gezet is, dan is dat ook zo want na de eerste twee nummers maakt de plaat een ferme bocht naar links en wordt alles anders. ‘My Heart Is In The North’ had zo van (het latere) Opeth kunnen zijn, maar pakt hier in een kleine vijf minuten samen waar Akerfeldt en consorten ongeveer tien minuten over doen. ‘South Winds’ begint met de elektronica van Radiohead om daarna in het refrein vol de neo-prog in te gaan, maar dan met een flinke dosis Marilyn Manson. In het schitterende ‘In The Vaults’ is het dan vervolgens full on prog in een song waar Steven Wilson z’n baard voor zou opeten als ‘ie die zou hebben gehad. Bijna net zo mooi als ‘Celestial Violence’ wat misschien wel de beste song is die Ihsahn ooit schreef en die op indringende wijze het album afsluit.

 

De weg voorwaarts

Eigenlijk staat er geen slechte track op deze CD. Of het nu het bijna AOR-achtige ‘Until I Too Dissolve’ is of de symfonische black metal in ‘Pressure’, het niveau blijft torenhoog en het is niets anders dan adembenemend met hoeveel gemak Ihsahn al zijn invloeden vervlecht tot één coherent geheel. Daar kan een band als Dream Theater nog veel, heel veel van leren. Toch valt Ihsahn in de verste verte niet met dat Amerikaanse gezelschap te vergelijken want dit is namelijk muziek die nog echt wil vernieuwen. Daarbij kiest de Noor veelal niet de meest makkelijke, maar wel de meest bevredigende weg. Voor de luisteraar is dat natuurlijk een vette bonus, net zoals de gastbijdragen van ondermeer Matt Heavy (Trivium) en Einar Solberg (Leprous)  dat zijn. We kunnen er dus niet onderuit dat Ihsahn wederom een pareltje op de mensheid heeft afgevuurd. Binnen de metal-community was hij, dankzij Emperor, al langer een graag geziene gast maar hopelijk zal het prog-minnend publiek met ‘Arktis’ ook dit talent definitief in de armen gaan sluiten. Want zo prog als Ihsahn zien we ze niet zo heel erg veel meer...

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: