Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-05-05 07:00:00 • 7 min lezen

IQ - The Road Of Bones

IQ – The Road Of Bones

Label: Giant Electric Pea

Eindoordeel: 7,5/10

 

Gesodemieter

Het rommelde de laatste jaren nogal in de gelederen van de Britse progressieve rockband IQ. Toetsenist weg, bassist weg, drummer weg en daarna de situatie dat vervangers ook weer vervangen werden. Nu het stof daaromtrent weer wat lijkt te zijn opgetrokken, is (hoe bijzonder eigenlijk) de oer-line-up van de band weer bij elkaar met uitzondering van toetsenist Martin Orford. Hij verliet de band halverwege de opnames van voorganger 'Frequency' met slaande deuren en wordt hier op het nieuwe album 'The Road Of Bones' vervangen door Neil Durant van de fusion-band Sphere3.

 

Het duistere drieluik

Het geluid van de band gaat al sinds 'Dark Matter' uit 2004 een meer zware en donkere kant op en deze lijn wordt verder doorgetrokken op 'The Road Of Bones'. De oogverblindend mooie hoes die zanger Peter Nicholls voor dit nieuwe werk maakte roept associaties op met de engste film die je nooit zag en doet absoluut recht aan de eerste twee nummers op dit album,  het fel van leer trekkende 'From The Outside In' en de geweldige cinematische, dreigende titeltrack.

Het derde nummer 'Without Walls' sluit met z'n dikke negentien minuten het 'dreigende drieluik' af en is alles wat je van een IQ epic mag verwachten: rustig intro, opbouw, knallende tempowisseling, catchy stukje en dan nog eenmaal alle trossen los om uiteindelijk te eindigen in een zalvende finale waarbij de lucht opentrekt, de zon weer gaat schijnen en het geluid van aanzwellende mellotrons de komst van de afdalende engelen aankondigt.

 

Uit de bocht

Had het album hier geëindigd dan hadden de mannen van IQ de champagne kunnen ontkurken op hun beste werk sinds 'Subterranea', maar er zijn dan nog twee nummers en een kleine twintig minuten aan muziek te gaan.

En dat is waar het dan toch nog mis gaat. Want het zeikerige 'Ocean' dat volgt roept onbedoeld beelden op van hoe Kermit The Frog, begeleid door een piano, zijn kikkerleed van zich afzingt in een aflevering van The Muppet Show. En hekkensluiter 'Until The End' staat voor alles wat van 'Frequency' zo'n onevenwichtig werk maakte, namelijk een algeheel gebrek aan richting en cohesie. En, mannen, echt, hoeveel piano interludes en zalvende finales willen jullie de luisteraar op één plaat door de strot duwen?

 

Sound

Producer/gitarist Mike Holms voorzag 'The Road Of Bones' van een transparante mix waarin met name het uitstekende bass-werk van Tim Esau en de kamerbrede orkestraties van Durant een vooraanstaande rol spelen. Qua sfeer hangt de plaat ergens tussen eerdere albums als 'The Wake', 'Frequency' en het al eerder genoemde 'Dark Matter' in en voor de fans is dat uitstekend nieuws. Durant is een absolute aanwinst voor de band en zijn spel duwt IQ in richtingen die voorheen nog niet zo werden uitgediept. Maar nooit te extreem, want IQ heeft al twintig jaar geleden bepaald wat haar sound voortaan zal zijn en is van dat template ook niet of nauwelijks meer afgeweken. Zowel de kracht van de band als, zoals 'The Road Of Bones' andermaal pijnlijk demonstreert in haar tweede helft, haar achilleshiel. Een gevalletje half-half dus, deze nieuwe IQ. Half meesterwerk, half missed opportunity.

 

Voor de echte junks is er overigens ook nog een dubbel-cd uitvoering te verkrijgen met het restant van de voor deze plaat geschreven nummers.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: