Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2014-04-05 07:00:00 • 12 min lezen

Island Intervals

Label: Sub Pop Records

Beoordeling: 7,5

Death Vessel; wat verwacht je bij zo’n bandnaam? In ieder geval geen neo-traditional folk band. De eerste albumrelease (‘Stay Close’) dateert al weer uit 2005. Sindsdien zijn ze goed aan de weg aan het timmeren. Het nieuwste album (‘Island Intervals’) is in IJsland opgenomen en geproduceerd. Dit is geen toeval; Jónsi van het populaire Sigúr Ros is ook op het album te horen. Wie heeft ooit gezegd dat de mainstream niet interessant is?

De muziek klinkt erg onbezoldigd. Het leven is een feest! Het geheel staat niet rechtlijnig onder elkaar en dat is de bedoeling. Het vrolijke pingelen op de metallofoon in het nummer ‘Ejecta’, het speelgoedpianootje in ‘Triangulated Heart’, het breekbare maar toch flexibele sopraanregister van Thibodeau; alles lijkt bij te dragen aan een intieme, maar uiteindelijk toch ironische atmosfeer. De teksten zijn moeilijk te doorgronden. Elk nummer straalt een ‘luister naar mij, maar uiteindelijk ben ik nauwelijks begrijpelijk’ uit. Dit ligt voornamelijk aan het als hypermetaforisch aandoende taalgebruik en de speelse omgang met alliteraties en eindrijm. Een voorbeeld:

“struck too high, Ma Bell bleeds

from the melt to the die

from the die to the deep

Elsie Moll-oh, where are you?

show your feathers on the floor of the wavy blue”

De luisteraar gaat op zoek naar een diepere betekenis (‘een thema’), om uiteindelijk deze zoektocht zelf te betwijfelen (is er wel een thema? Of dienen we eenvoudigweg van de muziek te ‘genieten’?. De liedjes gaan wat dit betreft niet snel vervelen. De luisterervaring zelf treedt op de voorgrond; het maakt niet zo zeer uit met welke track je begint; je komt uiteindelijk wel in dezelfde regionen terecht. Hierdoor kun je even denken dat de liedjes iets generieks zouden hebben, maar dan stel je de focus weer even bij en raak je onder de indruk van de aandacht en de liefde voor de details van dit album. Death Vessel bestaat uit bijna alleen maar multi-instrumentalisten. De muziek lijkt te bestaan uit statische soundscapes, maar als je beter luistert, ontdek je dat de musici deze in elk nummer een interessante twist geven. Je kunt je laten verrassen door de subtiele gitaarbegeleiding in ‘Loom’, een origineel gebruik van het geluid van pianopedalen in ‘Ejecta’, of door (en het is al eerder opgemerkt) de fascinerende stem van Thibodeau.

Zoals voor elke cd geldt: je moet er van houden, maar de aanhouder wint! Niet alles is even goed doordacht en niet alles heeft een positieve functie, maar het totaalplaatje klopt. Vanwege het ‘zachte’ karakter van de cd, zal het bij veel mensen in goede aarde vallen.

Deel via social media: