Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-09 07:00:00 • 5 min lezen

Jane Getter Premonition - On

Jane Getter Premonition - On

Label: Madfish

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Verdwijnen

Een stel muso’s in een hok stoppen levert niet per definitie een plaat op die uit z’n voegen barst van de spanning. Het Amerikaanse wunderkind Jane Getter (die haar sporen primair als sessiemuzikante binnen de jazzrock scene verdiende) trommelde voor dit debuut van haar Premonition de halve Steven Wilson band op (Theo Travis, Adam Holzman en Chad Wackerman) en voegde daaraan de diensten van Living Colour zanger Corey Glover, Joe Satriani-bassist Bryan Beller en ex-Testament gitarist Alex Skolnick toe. Al meteen vanaf het openingsnummer ‘Surprised’ wordt duidelijk dat alle gevaar aanwezig is dat dit een album zal worden that will disappear up its own ass. Uitmuntend gespeeld en met een lekker complex tussenstuk zit er eigenlijk niet anders dan techniek in dit nummer en wil een memorabele melodie zichzelf maar niet presenteren. Meer fusion-achtig is het daaropvolgende ‘Where Somewhere’ dat doet denken aan het werk dat Bill Bruford en Allan Holdsworth samen maakten aan het einde van de jaren ’70 met een Robert Fripp-achtig gitaarloopje als onderliggende lijm. Ook hier mist duidelijke richting of het gevoel dat we met een liedje met kop en staart te maken hebben.

 

Where’s the chorus?

‘Train Man’ is een fijne work-out voor de talenten van Skolnick die helemaal los mag op een dreigend en stuwend muziekstuk dat veel lijkt op wat Steven Wilson deed in zijn ‘Ancestral’, maar dan net ietsje meer vurig. Ook hier weer twee chorussen die voelen als vreemde eenden in de bijt wat je doet afvragen waarom Getter en consorten überhaupt nog de moeite doen. Afsluiter ‘Transparent’ is ook weer een schoolvoorbeeld van hoe harmoniezang alleen nog niet per se een goed refrein maakt. En dus blijven we zitten met enkel de muzikale strapatsen om de refreinen heen en daarmee is werkelijk waar niets mis want er wordt op zeer hoog niveau gemusiceerd en elke muzikant krijgt volop de ruimte. Het is alleen niet genoeg om van ‘On’ een memorabel album te maken. Sterker nog: na het luisteren van het album als geheel houd je dezelfde indruk die je ook zo’n beetje na het luisteren van elk nummer afzonderlijk hebt. En dat is er eentje van dat er eigenlijk nog iets moet komen om het geheel bevredigend af te sluiten.

 

Fusion

De bio rept weliswaar nog over linken met de prog-rock, maar dit is toch wel echt een fusion-werk pur sang. Liefhebbers van dat genre zullen hun oren laven aan het speltechnisch vernuft van de dame en heren want dat is wel het verkooppunt hier. Maar ‘On’ zal niet de boeken in gaan als een baanbrekend, wereldschokkend of zelfs maar intrigerend werk. Daarvoor blijft het allemaal te zeer op de vlakte, is het te netjes en mist het substantie. Wellicht ook de reden dat de gehele band (exclusief Glover) in het dagelijks leven haar brood verdient als sessiemuzikant. Nevenspeler, even oneerbiedig gezegd. Dat geldt ook voor Getter die zelfs op haar eigen creatie maar geen duidelijk stempel weet te drukken. Het is dit algehele gebrek aan smoel en hoorbaar spelplezier dat maakt dat ‘On’ niet bijblijft en even zo snel verdwenen is als ze was gekomen.

 

Leuk geprobeerd, maar don’t give up your dayjob just yet.

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel:  6,5/10

Deel via social media: