Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-18 07:00:00 • 4 min lezen

Jason Isbell - Something More Than Free

Jason Isbell – Something More Than Free

Label: Southeastern Records

Eindoordeel: 9/10

 

 

Uit het duister

Isbell’s laatste, het aardedonkere en pijnlijk eerlijke ‘Southeastern’, zorgde gek genoeg voor zijn kritische doorbraak. Een bloedmooie plaat waarin Isbell licht liet schijnen op zijn verliezen, twijfels en zijn gevecht met de alcohol. Inmiddels bevrijdt van die demonen zet hij op zijn nieuwste plaat de ramen en deuren wijdwagen open zodat de voorjaarswind er doorheen mag waaien en de zon weer mag schijnen. ‘Something More Than Free’ grijpt in veel opzichten terug op de eerste albums van Isbell, toen de naam van zijn begeleidingsband, The 400 Unit, nog op de cover mocht prijken. Het is typisch Amerikaanse alt. country met stevige Laurel Canyon-invloeden waarin de contrasten worden gezocht van het hele kleine en intieme (‘Flagship’) tot het bijna Bruce Springsteen-achtige uitbundige (’24 Frames’) en in alles daartussenin. Isbell is dan ook a master of his craft en meer nog dan bij iemand als Ryan Adams (in wiens voorprogramma hij een aantal jaren nog speelde) voelt elke noot en elk stukje tekst als recht uit ’s mans hart.

 

Op reis

De reis door het leven, de zielsqueeste, van Isbell gaat, net als op voorgaande platen, gewoon door in de lyrics hier. Hij wordt vader binnenkort en daaraan kleven zo ook weer angsten. In het CSN-achtige ‘Children Of Children’ bezingt hij zijn gevoel, schitterend aangezet met strijkers in de bridge. Het is één van de mooiste nummers hier. Maar ook wanneer Isbell niet naar binnen maar naar buiten observeert levert het pareltjes op, zoals in het al eerder gememoreerde ‘Flagship’. “The couple in the corner of the bar have traveled light and clearly traveled far / She’s got nothing left to learn about his heart / They’re sitting there a thousand miles apart.” Het zijn zo van die intens herkenbare situaties die niet alleen aan het Amerikaanse leven voorbehouden zijn. De lome, stoffige wegen van het Amerikaanse achterland komen hoorbaar voorbij in de driving song ‘Hudson Commodore’ dat zo onbezorgd klinkt als een roadtrip door Alabama zelf; Isbell’s geboortegrond. En de stoere rock ‘n’ roll uit de kleine Amerikaanse bars waar nog trots een Wurlitzer in de hoek staat en de mannen nog cowboyhoeden dragen wordt perfect gereflecteerd in ‘Palmetto Rose’. Maar niet zonder de weemoed naar de American Dream, zoals het laatste stuk van het nummer bewijst. ‘I’ll follow my own dream’ zingt de troubadour daarover, zowel teleurgesteld als vastberaden.

 

Kippenvelplaat

Net als z’n voorganger is ‘Something More Than Free’ een kippenvelplaat van de hoogste orde. Misschien deze keer niet zo dichtbij de psyche van Isbell zelf, maar geen seconde minder innemend en pakkend daardoor. Dit is muziek die zalft, doet verlangen, doet dansen en die weer tot kalmte en reflectie maant, zoals in de schitterende afsluiter ‘To The Band That I Loved’. Het is ook mooi en moedig hoe de man de verleiding heeft weten te weerstaan om op een succesformule voort te borduren en juist zijn eigen koers blijft varen. En alhoewel hij in ons eigen kikkerlandje nog maar een bescheiden faam geniet, laat dit album andermaal horen hoe onterecht is. Een ieder die het werk van Steve Earle, Ryan Adams, Jonathan Wilson, Neal Casal, maar ook het werk van Damien Rice (of zelfs mid-career REM) weet te waarderen zal binnen het repertoire van Isbell hernieuwde inspiratie vinden. Dit is muziek met het hart op de juiste plaats, gemaakt door iemand die steeds dichter bij zijn volle potentie als songschrijver komt.  

 

En daarom ook zo Mooi. Ja, met hoofdletter.

 

 

Dynamic Range Value: DR13

Eindoordeel: 9/10

Deel via social media: