Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-10 07:00:00 • 3 min lezen

Jethro Tull – Minstrel In The Gallery (40th Anniversary La Grande Édition)

Jethro Tull – Minstrel In The Gallery (40th Anniversary La Grande Édition)

Label: Rhino / Parlophone

Eindoordeel: 9/10

 

 

De zesde

De '40th Anniversary La Grande Édition' van het legendarische Jethro Tull album 'Minstrel In The Gallery' is alweer de zesde samenwerking tussen Ian Anderson en Steven Wilson in de serie heruitgaves van de catalogus van de band. Ook deze keer is het weer een lust voor oog en oor, met een boekwerk vol met foto's en achtergrondverhalen van de betrokkenen, twee CD's en twee DVD's met daarop 5.1 mixen, quad mixen, live opnames en de stereo mixen van het album zelf in hoge audio resolutie. Eigenlijk alles wat je maar zou kunnen wensen van een re-release als deze. And then some. Het doet je andermaal meewarig kijken naar bands als Pink Floyd, Led Zeppelin en Genesis die hun eigen catalogus zo middelmatig representeerden in hun eigen reeks re-releases. Laten we ons echter richten op wat je hier als koper te wachten staat bij Jethro Tull en hopen dat die andere bands hier ooit nog eens een voorbeeld aan zullen nemen.

 

Nieuwe inzichten

'Minstrel In The Gallery', alhoewel legendarisch, is op zichzelf een geplaagd werk. Enerzijds zijn daar de stone cold classics als de titeltrack, 'Cold Wind To Valhalla' en 'One White Duck' en anderzijds is daar het zeventien minuten durende 'Baker St. Muse' dat veel beter werkt als serie ideeën dan als compositie. De rest van de nummers zweeft een beetje tussen die twee extremen in. De nieuwe stereo mix van Wilson helpt wel bij het leren herwaarderen van met name de zwakkere broeders, omdat zijn ordelijke plaatsing van de instrumenten in het geluidsspectrum nuances onthult die voorheen verloren leken. Zo komen de veelvuldig gebruikte strijkers veel beter tot hun recht en hoor je nu ook voor het eerst duidelijk hoe mooi de bass-partijen van Jeffrey Hammond (die na dit album onceremonieus door Anderson uit de band werd geflikkerd) de akoestische partijen van Anderson aanvullen. 'Baker St. Muse' wint het meeste aan glans door de mix van Wilson en alhoewel het nog steeds niet één van Anderson's beste werken is, lijk je nu in ieder geval wel iets meer te snappen waar hij naar toe wilde. Het feit dat het nummer nu ook als vijf losse tracks wordt gepresenteerd doet ook meer recht aan zijn visie en intentie. Als bonus-tracks zijn er wat alternate takes (niet schokkend anders dan hun definitieve versies), een aantal BBC opnames (waaronder een ijzersterke uitvoering van 'Aqualung') en de leftover 'Summerday Sands' die we al kenden van de '20 Years Of Jethro Tull' box.

 

Uniek

Jakko Jakszyk (tegenwoordig spelend bij King Crimson) is de man die steeds vaker mag komen opdraven als Steven Wilson te druk is of niet geïnteresseerd. Onder zijn auspiciën werd het veel gebootlegde 'Live At The Palais Des Sports, Paris 1975' opnieuw gemixt en toegevoegd aan deze reissue. De mix-stijlen van Wilson en Jakszyk zijn volkomen anders en waar eerstgenoemde met name erg veel waarde hecht aan overzichtelijkheid en transparantie is laatstgenoemde wars van enige vorm van franje en presenteert hij veelal het geluid gortdroog, een beetje wollig, dynamisch wat onevenwichtig en ingetogen. Of je daarvan houdt is een kwestie van smaak. Hier op deze live-opname heeft het zo z'n voors en tegens, maar wat buiten kijf staat is dat de band waanzinnig goed op dreef was die avond. Een mooie dwarsdoorsnede biedend van waar Tull tot op dat moment voor stond laat het tevens horen hoe volstrekt uniek deze band was in zijn soort en hoe ontzettend goed op elkaar ingespeeld. Mooi ook omdat er uit de gloriedagen van Tull maar bar weinig live-werk circuleert in het legale circuit en alle beetjes dus welkom zijn.

 

Plaatsing binnen de legende

In het bijgesloten essay is bandleider Ian Anderson ietwat negatief over zijn 'Minstrel In The Gallery'. En, met het voordeel van terugkijken, is zijn punt daarin ook wel begrijpelijk. Tull was na 'A Passion Play' namelijk muzikaal de weg wat kwijtgeraakt en MITG was wat dat aanging ook veel meer een consolidatie van wat de band in het verleden zo goed had gedaan dan een succesvolle expansie van dat geluid. Die expansie zou nog twee albums op zich laten wachten in de vorm van 'Songs From The Wood' en 'Heavy Horses'; de laatste twee echte Tull-klassiekers. Als op zichzelf staand werk heeft MITG echter de tijd wel glansrijk weten te doorstaan. Consistenter dan 'War Child' en meer geïnspireerd dan 'Too Old To Rock 'n' Roll Too Young To Die' is het een album dat Tull in al haar facetten blootlegt en een album dat schouder aan schouder kan en mag staan met andere klassieke rockalbums uit die tijd. Nu eindelijk in z'n definitieve vorm verschenen is dit voor iedere liefhebber van de classic rock een verplichte aanschaf en voor newbies een uitgelezen kans om eens te ontdekken waar die ouwe lullen het toch over hebben als ze zeggen dat 'vroeger alles beter was'.

Hulde aan Anderson, Wilson en aan het label dat ze de lat ook voor deze heruitgave op precies de goede hoogte hebben gelegd en daarmee respectvol en succesvol eer hebben betoond aan weer een mijlpaal in de geschiedenis van de rock. De conclusie van de jury aangaande deze release luidt dan ook navenant, eensluidend en driewerf:

 

Moe'k hebb'n!

 

 

Eindoordeel: 9/10

 

Deel via social media: