Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-04 07:00:00 • 4 min lezen

Joe Jackson - Fast Forward

Joe Jackson – Fast Forward

Label: Universal

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Terugkijken

Joe Jackson startte het nieuwe millennium met terugkijken. Eerst in de vorm van een reprise van zijn succesalbum ‘Night And Day’, toen met een kortstondige reformatie van zijn oude Joe Jackson Band (één album in voltallige bezetting en een opvolger zonder gitarist Gary Sanford) en vervolgens een tribute aan één van zijn grootste idolen: Duke Ellington. De rusteloze muzikant die voortdurend bezig was om zijn eigen muzikale grenzen op te zoeken leek een beetje uitgezocht en volkomen content om full circle te komen met alles wat hij in het verleden al gedaan had. Alleen op het podium bleef de man, tour na tour, zijn back catalogue van nieuwe arrangementen voorzien met steeds weer andere muzikanten. Jackson’s nieuwste, ‘Fast Forward’, komt zeven jaar na zijn laatste plaat met originele composities, ‘Rain’, en bestaat uit 16 nummers die in combo’s van vier zijn opgenomen in respectievelijk New York, Amsterdam, Berlijn en New Orleans. Allen plekken waar Jackson een soort van spirituele connectie mee heeft. De bezetting per stad is ook steeds een andere waardoor, in theorie, een variatie aan stijlen zou kunnen ontstaan. Zou Jackson dat bedoelen als hij het over ‘Fast Forward’ heeft?

 

New York en Amsterdam

De New York set opent schitterend met het titelnummer waarin tekstschrijver Jackson een prachtige observatie neerzet over hoe hij aansluiting met de tegenwoordige tijd mist. Mooi hierbij is het tussenstuk dat wordt gedragen door melancholisch vioolspel en dat in de verte wat doet denken aan ‘Love Got Lost’ van ‘Night And Day II’. Ook mooi zijn het catchy ‘If It Wasn’t For You’ en de Jackson-ballad avant la lettre ‘King Of The City’.  De Television-cover 'See No Evil' is aardig, maar eigenlijk niet nodig en had wellicht beter voor de live-set bewaard kunnen blijven. De Amsterdam set start met ‘A Little Smile’ dat wel heel erg blij en makkelijk aanvoelt en waarbij het gevoel ontstaat dat Jackson misschien weer een gooi naar de hitlijsten wil doen. Meer passend voelt het weemoedige ‘Far Away’ waarin de opening wordt gezongen door een 14-jarige koorknaap en waar de muziek bijna door je vingers glipt. Dat geldt ook voor het jazzy ‘So You Say’ en de meezinger ‘Poor Thing’ die klinkt als iets van zijn ‘Laughter And Lust’ plaat.

 

Berlijn en New Orleans

De Berlijn set opent met het Steely Dan-achtige ‘Junky Diva’ dat meteen de beste song van het stel is. De andere drie (het zeurderige ‘If I Could See Your Face’, het mooie maar onopvallende ‘The Blue Time’ en de aardige maar overbodige cover ‘Bye Bye Johnny’) doen weinig om het album naar een hoger plan te tillen waarbij de vraag rijst in hoeverre het slim is geweest om de Berlijn-set überhaupt toe te laten. Het tempo kakt ook enorm in en krijgt pas weer een schop onder z’n achterste als de New Orleans set stevig opent met het stoere ‘Neon Rain’ om vervolgens weer net zo hard terug het voortkabbelen in te gaan met ‘Sattelite’ dat overigens in alles wel een typische Joe Jackson compositie is. Pas bij afsluiter ‘Ode To Joy’ slaat de vlam weer wat in de pan en horen we weer een artiest die nog steeds in bloedvorm is. Het is alleen zo jammer dat die vlam zo lang op zich laat wachten.

 

Een hele zit

Luisteren naar ‘Fast Forward’ maakt twee dingen glashelder: Jackson kijkt nog steeds terug en de plaat is veel te lang. Op ’s mans ambacht lijkt nog steeds geen enkele sleet te zitten overigens, maar dik zeventig minuten aan nieuw materiaal blijkt zelfs voor een alleskunner op leeftijd toch iets te veel van het goede. Te vaak zakt het werk in en zeker in de tweede helft van de plaat is het nog vaak een beste kluif om je aandacht erbij te houden en schurkt het meer dan eens gevaarlijk dicht tegen de muzak aan. Een meer afgewogen werk van ongeveer veertig minuten had de algehele indruk sterk verbeterd en de plaat kwalitatief op gelijke hoogte als voorganger ‘Rain’ geplaatst. Maar dat had natuurlijk wel betekend dat Jackson’s concept van “4 in 4” overboord had gemoeten en de man lijkt eigenzinnig genoeg om daar niet aan te willen. Waar we dus mee blijven zitten is een half-goed werk met nogal wat b-kantjes. Vakkundig geschreven en ingespeeld maar te vaak z’n doel voorbij schietend vanwege overmatige, conceptuele ambitie. Jackson weet nog steeds prachtige muziek op de luisteraar af te vuren en als zodanig is ‘Fast Forward’ een pap met vele krenten, maar met het lozen van de twee covers en nummers 2 en 3 van de Berlijn set had hij niet alleen zichzelf maar ook de luisteraar een veel groter plezier gedaan.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: