Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-10 07:00:00 • 9 min lezen

Joe Louis Walker - Everybody Wants A Piece

Joe Louis Walker – Everybody Wants A Piece

Label: Mascot

Eindoordeel: 8/10

 

 

Liefdesaffaire

Joe Louis Walker heeft al een lange liefdesaffaire met de blues achter de rug. Geboren in 1949 verscheen zijn eerste album pas in 1986 en had de man al een flinke omweg achter de rug via gospel en psychedelische rock om uiteindelijk in 1985 zijn eerste liefde weer vol te omarmen. Vanaf die tijd bracht de man met de regelmaat van de klok albums uit waaraan grootheden als Buddy Guy, Taj Mahal en Branford Marsalis meewerkten en die hem een inductie in de Blues Hall Of Fame opleverden als ook het vier keer winnen van de prestigieuze Blues Music Award. Een indrukwekkend CV voor een artiest waar de mainstream nog nooit gehoord van zal hebben. Walker lijkt dat recht te willen zetten met zijn nieuwste album, ‘Everybody Wants A Piece’. Een album, zo legt hij uit, dat over liefde in de meest universele zin gaat. En de liefde in spirituele zin. In 11 swingende en beklijvende liedjes brengt hij deze boodschap op de luisteraar over.

 

Robert Cray

Ter illustratie zal ik de naam Robert Cray hier aanhalen. Walker vertoont op zijn laatste werk namelijk erg veel overeenkomsten met het werk van deze artiest. Dat start al met het titelnummer en is volkomen aanwezig in het schitterende ‘Black & Blue’ waarin de man naar grote hoogtes stijgt in de melodielijn. Walker leunt overigens niet heel erg op de traditionele blues en lijkt veel meer weg te komen uit de soul en, wel, toch de gospel. Het dameskoortje in ‘Witchcraft’ zorgt voor dat gevoel terwijl Walker zelf er, a la Cray, overheen soleert dat het een lieve lust. Bluesy is wel ‘One Sunny Day’ dat misschien iets te herkenbaar is voor velen ondanks dat het toch een originele compositie is. Hier is het de swingende backing band en andermaal het magistrale solospel van de maestro zelf dat zorgt dat het nummer niet in de anonimiteit verzandt. Diezelfde band laat ook stevig van zichzelf spreken in het opzwepende ‘Wade In Water’ (dat met z’n zes minuten eigenlijk nog te kort duurt) en de feestelijke shuffle die ‘Young Girls Blues’ is.

 

Breken met de traditie

Een traditioneel bluesalbum is dit niet en afgezet tegen de CD die ik kort hiervoor onder de loep nam (de laatste van Guy Davis) is ‘Everybody Wants A Piece’ eigenlijk amper een bluesalbum te noemen al zitten er wel herkenbare strengen in haar DNA. Dit album is veel meer een viering en dat hoor je aan vrijwel elke gespeelde noot hier af. Walker is blij met de liefde, dus waarom zou er ook veel blues in moeten zitten? Op afsluiter ’35 Years’ doet Walker nog wel een gooi naar de muzieksoort waarin hij zijn naam heeft opgebouwd, maar ergens onder de gordel is dit toch veel meer iets uit de bruisende straten van New Orleans dan uit de onheilspellende moerassen van de South Mississippi Delta. Al met al heeft dit album echter heel geslaagd uitgepakt en zal het zijn weg naar de liefhebber met gemak weten te vinden. Walker is een blij en tevreden mens en dat mag de hele wereld horen. Aan de lezer om te besluiten of hij/zij ook een piece wil van hetgeen Walker vindt dat iedereen er wat van wil hebben. En wat dat dan is?

 

Om de onsterfelijke Louis Armstrong maar te quoten: “Love, baby, love. That’s the secret”.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: