Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-02 07:00:00 • 8 min lezen

Joe Volk – Happiness And Killings

Joe Volk – Happiness And Killings

Label: Glitterhouse

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Naar de basis

Voormalig Crippled Black Phoenix lid Joe Volk heeft met de jaren een redelijk imposante discografie opgebouwd die het eclectische van zijn voormalige broodheer combineerde met een meer stripped back approach. Op zijn nieuwste album gaat hij hierin het verst tot nog toe en zijn de hoofdrollen primair weggelegd voor ’s mans stem en gitaarspel. Bijzonder wel als je bedenkt dat ondermeer Geoff Barrow van Portishead een handje meehelpt en misschien hoor je dat nog wel het best in de openingstrack 'Bampylde Moore Carew’ dat met iets meer elektronica en de breekbare stem van Beth Gibbons zowaar op een album van die band had kunnen staan. Volk neemt het liedje echter richting  iets meer folky (Volky?) terrein waardoor de broeierige sfeer van de muziek mooi samenvalt met zijn breekbare, hoge stem die in de verte wel iets weg heeft van een José Gonzales.

 

Terughoudend

‘Happiness And Killings’ blinkt uit in terughoudendheid en is daarmee een plaat die het risico loopt, net als het laatste album van Gonzales, wat geruisloos langs je heen te gaan. Volk moet dit geweten hebben en kleedt zijn sober gearrangeerde liedjes dus met name in de productie wat aan. Dat voorkomt dat een rustige song als ‘The Walker’ in de vergetelheid geraakt, want met het volume wat verder open hoor je dat er op de achtergrond een dreigende, bijna ongrijpbare sfeer geschapen wordt die mooi contrasteert met de lieflijkheid aan de voorkant. ‘These Feathers Count’ is dan plots hele andere koek, want na een Pink Floyd-achtige opening knalt er een vette drumbeat in en ontwikkelt het nummer zich richting bijna new-wave-achtige gebieden (zonder daar overigens ooit echt te arriveren). Weinig bijzonder op zich, maar wel een welkome (en noodzakelijke) afwisseling, want hierna doet de introversie weer haar intrede en zal ze dit album helaas ook niet meer verlaten totdat dezelfde drumbeat in het ijle ‘Is Pyramid’ weer voor een beetje leven in de brouwerij zorgt en de song in de tweede helft naar bijna Boards Of Canada-achtige sferen brengt.

 

Bij kaarslicht

Mooiste nummer hier is het schitterende ‘The Curve’ dat eenzelfde vibe kent als ‘Is There Anybody Out There’ van Pink Floyd en dat spannend opbouwt en helaas veel te vroeg eindigt. Berustend en sereen sluit tenslotte ‘Yellow Sneak’ dit album af als complete tegenhanger van z’n voorganger. De cirkel rond makend die een kleine veertig minuten daarvoor was begonnen en een mooi slotakkoord vormend voor deze vijftiende langspeler van Volk. Een album met vele geheimen en sferen en met voldoende diepte om keer op keer weer te boeien; mits je er de tijd voor neemt. Want dit is niet een hap-slik-weg plaat en zeker niet eentje voor in de auto. Nee, muziek als deze luister je bij kaarslicht met een goed glas wijn erbij. Misschien is het niet de meest opzienbarende release van dit jaar, maar het is zeker een originele en absoluut een mooie. Liefhebbers van het meer indringende singer-songwriter materiaal wordt dan ook van harte aangeraden eens bij deze nieuwe Joe Volk op de koffie te gaan. De kans is meer dan aanwezig dat zij zeer voldaan zijn huiskamer weer zullen verlaten.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: