Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-17 07:00:00 • 5 min lezen

Joel Hoekstra's 13 - Dying To Live

Joel Hoekstra’s 13 – Dying To Live

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Spread Your Wings

Joel Hoekstra is druk bezig zijn vleugels wat uit te slaan. Eerst verliet hij zijn bandje Night Ranger om zich bij Whitesnake te voegen en toen die band even niet verder kwam dan een coveralbum besloot de sympathieke gitarist zijn compositorische talenten maar te bundelen in een werk onder eigen naam. Althans: zo lijkt het. De bio geeft echter aan dat dit album al klaar was voordat Whitesnake’s laatste het licht zag en dat David Coverdale op voorhand zijn zegen aan Hoekstra had gegeven om op verkenning te gaan.  En aldus geschiedde. Hoekstra riep de hulp in van een aantal muzikale kompanen (Jeff Scott Soto, Russel Allen, Vinny Appice, Derek Sherinian en Tony Franklin) en toog te werk. Het resultaat verschijnt onder de noemer ‘13’ op het Frontiers label en laat een goede dwarsdoorsnede horen van wat er zoal bij de man uit de pen komt. Niet helemaal verrassend gezien Hoekstra’s verleden tapt het allemaal stevig uit het melodic rock / AOR vaatje alhoewel de stijl eerder Whitesnake dan Night Ranger lijkt. Alleen een track als ‘Start Again’ zou ook zo op het laatste album van de Amerikanen kunnen hebben gestaan.

 

Gast aan tafel

Zowel muzikaal als door de stem van Russel Allen voelt het alsof het openingsduo ‘Say Goodbye To The Sun’ en ‘Anymore’ zo uit de koker van Symphony X in een mindere ADHD bui hadden kunnen komen. Met name de laatste doet het prima als melodische rocksong terwijl de eerste stilistisch niet helemaal aansluit bij de rest van het album omdat het te stevig is. Daarna begint de plaat echter wat te kabbelen en zijn het vooral de nummers die door Allen gezongen worden (en dat zijn de meeste) die nog de meeste indruk achterlaten. Soto weet zijn stempel maar niet op Hoekstra’s muziek te drukken terwijl Allen dat wellicht wel veel te veel doet. Alles wat hij hier aanraakt klinkt meteen als muziek met het Symphony X DNA. Hoekstra zelf klinkt met name competent maar rechtvaardigt niet zijn naam als voornaamste drager van dit project. Alsof zijn bescheiden natuur geen match is voor de immense ego’s van de frontmannen.

 

Allen voor Allen

Scrollend over het web valt het me op dat ‘Dying To Live’ vrijwel overal de maximale score haalt. Voor deze recensent ietwat verbazingwekkend omdat dit album weliswaar verre van een miskleun is, maar ook niet echt ultra-memorabel. Het is in alles een melodisch rockalbum volgens het boekje. Nergens worden risico’s genomen en nergens vlamt het heilige vuur echt. Elk liedje hier ligt prima in het gehoor maar mist over de gehele linie net iets aan bite waardoor het de lange termijn maar niet echt wil beklijven. Zelfs een drumbeest als Vinnie Appice kleurt keurig binnen de lijntjes. Als er al eentje hier de hoofdrol speelt dan is het wel Russel Allen. Natuurlijk is die man sowieso al een geweldenaar op de stembanden, maar ook hier geeft hij weer eens een bezielde performance ten beste en trekt hij dit album volledig naar zich toe. En dat is dan ook wat ‘Dying To Live’ uiteindelijk boven de grijze middenmoot verheft, al Hoekstra’s prima composities ten spijt. De manier waarop Allen zich in ‘Changes’ en ‘Long For The Days’ profileert is ronduit geweldig en daardoor geeft hij een emotionele lading mee die de nummers zelf node missen.  Desondanks is dit album interessant omdat het ons een glimp biedt van waar het met Whitesnake heen zou kunnen gaan op een volgend album. Coverdale’s stem zou hier absoluut niet hebben misstaan en wie weet wat hij nog zal toevoegen aan wat Hoekstra al in de vingers heeft. De toekomst zal dat uitwijzen. Voor nu levert Hoekstra ons een prima staalkaart van zijn kunnen af en een plaat die menig liefhebber van de kwaliteits-AOR zal vreten als de zoete koek die het is.

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: