Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-08-30 07:00:00 • 8 min lezen

John Steele Singers - Everything's A Thread

Label : Full Time Hobby / Konkurrent Eindoordeel: 6,5  

Het feit ze in eigen land uitgekozen werden tot “Unearthed Artist Of The Year” maakte het mede mogelijk om het tweede album wereldwijd uit te brengen. Maak kennis met de happy sound van The John Steel Singers, samengepakt in twaalf nummers op het album Everything’s A Thread.  

Weer een band uit Down Under Zes jongens afkomstig uit Brisbane, bekend als de Gold Coast in Australië maken lekkere catchy muziek die absoluut en onmiskenbaar is geïnspireerd door het geluid van Brian Wilson en zijn vrienden van The Beach Boys uit de jaren 70. In een tot studio omgebouwd woonhuis van de ouders van zanger Luke Mc. Donalds, waar het nodige geïmproviseerd moest worden, werd met beperkte middelen en soms tweedehands instrumenten de hand gelegd naar dit toch wel ietwat bijzondere album. Inmiddels wordt deze happy sound door diverse radiostations erkend en krijgen de heren de nodige airplay.  

Het Album De eerste nummers van het Everything’s A Thread zijn erg uptempo waarbij ‘Happy Before’ de spreekwoordelijke prettige uitschieter vormt. Dat men nog niet altijd weet hoe een nummer te moeten eindigen bewijzen ze met ‘Common Thread’; ze gebruiken simpelweg de fade-out. De hang naar het geluid van de 70’er jaren is ook duidelijk te horen bij ‘There’s A Bird’. Enerzijds wat psychedelisch, anderzijds doet het je soms denken aan de sound van The Mama’s & The Papa’s. Tijdens het luisteren bemerk je een veelvoud van stemmen en instrumenten waarbij met regelmaat aan knoppen wordt gedraaid om het geluid nog wat bijzonderder te maken.  Bij ‘State Of Unrest’ is dat ook duidelijk merkbaar. Prima nummer door de aangename tempowisselingen. Interessant is ook ‘The Marksman’, gestoeld op een sterk basritme waarbij de hoge stemmen prima uitkomen. Misschien wat duister en alternatief is ‘Never Read Tolstoy’ waarbij de heren zichzelf blijkbaar enigszins op de hak nemen.  Afsluiter ‘MJ’s On Fire Again’ doet je ook weer aan The Beach Boys denken maar is een geniale compositie door zijn eenvoud en de heerlijke melodie waardoor je op de Australische golven wegdrijft.  

Eindoordeel Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon. Prettige muziek die er voor zorgt dat je niet neerslachtig wordt en je een glimlach houdt. De knipoog naar het verleden en de invloeden uit de periode van de seventies zijn duidelijk merkbaar en hoorbaar. Desondanks beschikken de heren over genoeg muzikaliteit om met zeer beperkte middelen dit aangename album te maken. Toch zal de lat volgende keer hoger gelegd worden. Veel luisterplezier.

Deel via social media: