Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-10-29 07:00:00 • 10 min lezen

Johnny Marr - Playland

Label : Warner Music Eindoordeel : 8

Johnny Marr was samen met Morrissey de gezichtsbepaler van The Smiths, één van Engelands grootste popexponenten uit de jaren 80. Beter gesteld, Brits. Vorige week kwam zijn tweede album Playland uit.  

The Smiths Johnny Marr was, samen met Morrissey natuurlijk, hét gezicht van de in de 80’er jaren immens populaire Britse band The Smiths. Overigens bestond de band maar een jaar of vier in die roemruchte periode en stond bekend om zijn gitaarpop. Morrissey was het vernuft en het gezicht van de band, terwijl Johnny Marr de man op de gitaar was en verantwoordelijk voor dat typische geluid. Na diverse uitstapjes (The The, The Pretenders en solowerk) heeft hij onlangs zijn solocarrière nieuw leven ingeroepen.  Na The Messenger maken we nu kennis met zijn tweede album, Playland.  

Een constant hoog energieniveau Met opener ‘Back In The Box’ laat Marr meteen zijn bedoelingen horen; energieke, uptempo, oldschool Britpop-nummers waarbij het gitaargeluid een belangrijke rol heeft. Er is geen ruimte en tijd om op adem te komen want Marr laat op Playland horen een album af te kunnen leveren waarbij er constant een hoog niveau van energie uit je speakers komt. Het werkelijk aanstekelijke ‘Easy Money’  en ‘Dynamo’ zijn nummers van hoge kwaliteit en daarmee wordt de verwachting voor de rest van het album wat hoger. Een mengeling van de sound van Robbie Williams’s  Life Thru A Lens, Billy Idol en Marr zelf.  Eenvoudig en recht door zee. Hoogepunt is waarschijnlijk ‘The Trap’, een werkelijk fantastisch nummer waarbij het gitaargeluid doet terugdenken aan dat van Lloyd Cole & The Commotions.  

Marr zonder Morrissey Het lastige is om de persoon en zanger Marr te linken aan al deze nummers en niet Morrissey. Marr op gitaar lijkt voor de hand liggend, maar deze inmiddels 51-jarige Marr die alles zingt én op gitaar speelt lijkt wat te veel. Maar goed, de wegen van beide heren zijn lang geleden gescheiden en waar Morrissey overal volle zalen trekt moet Marr zichzelf blijkbaar nog bewijzen, ondanks zijn behoorlijke staat van dienst. Op Playland laat hij horen dat hij volledig op eigen benen kan staan, een prima stem te hebben en nog steeds erg goed met de gitaar om te kunnen gaan. Naast de energieke titelsong ‘Playland’ is er ook wel ruimte voor wat subtielere gitaarsongs zoals  ‘This Tension’ en ‘Speak Out Reach Out’; nummers die door hun eenvoud en melodie heerlijk blijven hangen en tot de sterkere nummers van dit album behoren.  

Eindoordeel Marr bewijst met Playland dat hij volledig op eigen benen kan staan en wat mij betreft Morrissey niet nodig heeft. Hij heeft een prima stem en bewijst wederom of nog steeds een meer dan goede gitarist te zijn. Elf energieke, vlot lopende Britpop-nummers die goed gecomponeerd en gearrangeerd zijn zorgen simpelweg voor een goede plaat. Overigens is bij het album een boekje met alle songteksten en wat fotomateriaal bijgevoegd. Veel luisterplezier.

Deel via social media: