Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-02-22 07:00:00 • 8 min lezen

José González - Vestiges & Claws

José González – Vestiges & Claws

Label: V2

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

No latino, si señor!

Zijn naam ten spijt is José González geen veteraan van de latin scene maar juist een Zweedse singer-songwriter die in het verleden enig opzien baarde met zijn debuut ‘Veneer’ waarvan een track werd gebruikt in een Volkswagen commercial. Erg productief is hij qua albums niet geweest sinds die tijd (2003) want dit is pas zijn derde (EP’s maakte hij overigens wel voldoende evenals songs speciaal geschreven voor soundtracks). Toch is er niet heel erg veel veranderd sinds het debuut want het zijn nog steeds zijn desolate stemgeluid en akoestische gitaarspel die zijn sound bepalen. Hij maakt alleen tegenwoordig ook gebruik van percussie; iets wat op zijn debuut ten ene male ontbrak.

 

World Music

De vergelijking met Nick Drake is snel gemaakt want José beschikt over eenzelfde fragiele stemgeluid. González wijkt op bepaalde punten duidelijk echter af en dan met name als het gaat om het gebruik van groove. Daarvoor was Drake toch te Brits. Toch hadden songs als ‘With The Ink Of A Ghost’ en ‘The Forest’ ook van de hand van Drake kunnen zijn vanwege het sterk melancholische gevoel. Voor de rest gaat González echter z’n eigen, unieke weg. ‘Leaf Off / The Cave’ doet in de verte denken aan de world music van Peter Gabriel (of aan die van zijn kompaan Daby Touré) en ook ‘Every Age’ is een verre neef van Gabriel’s ‘Biko’. Eigenlijk lijkt González op dit album sowieso iets meer te connecten met zijn latin roots alhoewel je hier echt geen vurige samba’s of vrolijke salsa’s hoeft te verwachten. Het zijn meer de ritmische, soms bijna Afrikaanse, accenten die hij onder zijn spel zet waardoor één en ander in tracks als ‘What Will’ en ‘Afterglow’ een bijna hypnotiserend effect krijgt.

 

Maar toch niet

Het is mooie muziek die González maakt, maar omdat het bereik van zijn stem vrij beperkt is (of misschien gebruikt hij zijn bereik beperkt, dat kan ook) wordt het toch wat anoniem naar verloop van tijd. In de dertien jaren sinds zijn debuut heeft hij ook qua compositie niet erg veel nieuwe kleuren aan zijn palet toegevoegd. De arrangementen zijn licht anders, maar gestript van ritmiek staat hier nog steeds dezelfde man te spelen die destijds een one hit wonder was dankzij de VW single. Dat doet de vraag rijzen of je twee keer hetzelfde album moet kopen als je ‘Veneer’ al in de kast hebt staan. Heb je dat niet, dan moet je dit album beslist eens gaan luisteren. Heb je dat wel, dan zijn de drie songs die hij aanleverde voor de film ‘The Secret Life Of Walter Mitty’ (bloedmooi, met elektronica en koor) de geprefereerde aanschaf boven dit laatste wapenfeit.

 

Jammer. Hier had meer ingezeten.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: