Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-11-06 07:00:00 • 9 min lezen

Joseph Arthur live in de Amstelkerk

Joseph Arthur Live – Amstelkerk Amsterdam – 4 november

Joseph Arthur is natuurlijk een artiest die je niet zomaar in een hoekje kunt plaatsen. Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover; het uitgestelde concert van juni ging plaatsvinden op een zeer speciale locatie; de Amstelkerk in Amsterdam.

 

Voor het concert mocht ik Joseph Arthur enkele vragen stellen :Zijn de verhalen op The Family “echte” verhalen of zijn het fictieve personages? Joseph : Beide. ‘You Where Me Out’ gaat eigenlijk over een gezin dat ik vanaf een afstand bekeek en dat met drugs in aanraking kwam. Maar er zijn ook liedjes die over mijn persoonlijke leven gaan.

 

Wat is het verhaal achter de Steinway Vertegrand piano die zo’n bijzondere rol speelde op dit album? Joseph: Het is helemaal geen dure piano maar figuurlijk gezien wel. In de wijk Brooklyn waar ik woon liep ik een muziekwinkel binnen die ik eigenlijk helemaal niet goed kende. Ik zag daar een Fender Rhodes piano staan waarbij ik het gevoel had dat ik die in mijn studio zou passen. Toch had ik daar niet helemaal het goede gevoel bij. De eigenaar vertelde me dat hij op zoek zou gaan en twee weken later belde hij me dat hij een piano had gevonden; “All the way in Connecticut”. Het was een Steinway uit 1912 die altijd bij één familie was geweest. Ik had meteen het goede gevoel, nam hem mee naar mijn studio en liet dat oude ding stemmen. Ik had al een tijdje niet meer geschreven maar ineens kwamen de liedjes uit mijn pen die mijn laatste album The Family zouden vormen.

 

Enkele uren na het interview en de soundcheck is het dan zover. Op een unieke locatie, de Amstelkerk (onderdeel van Stadsherstel in Amsterdam), kwamen ongeveer 200 fans en muziekliefhebbers bij elkaar.

In deze intieme setting treedt Arthur geheel solo op. Geen band ter ondersteuning, alleen een set pedalen en diverse loops. Al snel blijkt dat Arthur meer dan gemiddeld, zeg maar gerust uitzonderlijk muzikaal is. Diverse loopjes worden opgenomen en door de elektronica herhaald waardoor het soms lijkt of hij een complete band achter zich staan. Toch doet het geheel soms ook wel aandoenlijk aan. Pluggetje hier, even aan de knoppen draaien, even zoeken of de gitaar gestemd is, even kijken welke versterker nu wel werkt……. Kortom hij staat er echt alleen voor.

Wonderwel past dit bij deze avond. Het publiek is enthousiast en Arthur neemt ons mee op zijn muzikale reis. Het al lang niet meer gespeelde ‘Toxic Angel’ wordt enthousiast ontvangen en op enig moment besluit hij tijdens het zingen (de elektronica zorgt voor de muziek) een schilderij te schilderen, want dat is een andere artistieke gave van deze Amerikaan. Na enkele nummers op gitaar is het tijd om achter de piano plaats te nemen voor een akoestische set. De Prince-cover ‘When Doves Cry’ wordt zeer smaakvol neergezet en ook de titelsong van het laatste album ‘The Family’ wordt achter de piano neergezet.

Regelmatig wordt er om een flesje water gevraagd want de als avondmaaltijd genuttigde pizza was blijkbaar pittig. De doos van de pizza doet overigens prima dienst als lijst waar de setlist op geschreven is…… Daarna worden nog diverse nummers gespeeld waarvan ‘Machines Of War’ misschien wel het hoogtepunt is. Arthur eindigt met zijn akoestische gitaar op het podium met een Lou Reed-cover; ‘Take A Walk On The Wild Side’ wordt door de zaal omarmt.

Na anderhalf uur zijn de echte muziekliefhebbers verwend met een overdaad aan muzikaliteit, de nodige zelfspot maar vooral een bijzondere avond op een bijzondere lokatie

Deel via social media: