Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-17 07:00:00 • 3 min lezen

Josh Ritter - Sermon On The Rocks

Josh Ritter – Sermon On The Rocks

Label: V2

Eindoordeel: 7/10

 

 

On the loose

Hoed je voor de aan de kant gezette man. Josh Ritter liet er geen misverstand over bestaan op zijn vorige album dat doorspekt was met het soort treurnis dat alleen een man die door zijn geliefde de wacht aan is gezegd kan voelen. Van die hopeloosheid is op zijn nieuwste album, ‘Sermon On The Rocks’ echter geen sprake meer. Ritter is op vrijersvoeten en heeft zijn mojo duidelijk weer gevonden. Het resulteert in een plaat die even lichtvoetig is als de hoes al doet vermoeden en waarop Ritter weer driftig ondeugende kwinkslagen uitdeelt waar hij maar kan. Muzikaal is het echter wel flinterdun en hebben we de man wel eens meer op dreef gehoord. Ritter lijkt dan ook steeds verder af te drijven van de intense folk-rock en americana die de eerste twee meesterwerkjes in zijn carrière kenmerkten en volkomen content met een meer luchtige benadering heden ten dage. Op zich is daar niets mis mee, als hij tenminste ook zijn potentie achter slot en grendel had gehouden. Maar dat doet ‘ie niet. ‘Sermon On The Rocks’ staat bol van de onvervulde potentie en dat maakt het voor de liefhebber, primair in de eerste helft, tot een wat frustrerend werk.

 

Het midden van de rest

De eerste vier nummers van de plaat zijn prettige niemendalletjes die sterker leunen op tekst dan op muziek. Zeker een track als ‘Getting Ready To Get Down’ dat wel wat weg heeft van Ryan Adams’ ‘New York New York’ maar dan zonder de swagger die Adams er zo prettig had ingestopt. Ritter’s band lijkt hier voor een groot deel debet aan en ondersteunt meer dan dat ze weet te swingen. En swing had muzikaal een hele hoop goeds kunnen doen hier. De JR uit jongere jaren laat even van zich spreken in het observerende ‘Seeing Me ‘Round’ dat daardoor meteen het eerste hoogtepunt van de plaat wordt in z’n broeierige en spaarzaam georkestreerde intimiteit. Ook ‘Where The Night Goes’ raakt precies de goede snaar, al lijkt het of Ritter hier aandachtig geluisterd heeft naar ‘Op Fietse’ van onze eigen vaderlandse trots Skik. ‘Homecoming’ lijkt op een snellere versie van ‘Streets Of Philedelphia’ van Bruce Springsteen en kent een tekstuele observatie die ook The Boss niet vreemd zou zijn geweest. Het stemmige ‘The Stone’ heeft dan weer invloeden van Peter Gabriel en klinkt doorvoeld en dichtbij.

 

Wat nu?

Hierna hebben we echter wel het beste van het stel gehad en sluit Ritter dit album af op min of meer dezelfde manier als hij deze begonnen was. ‘My Man On A Horse (Is Here)’ voelt op de één of andere manier meer als een grap dan als een welgemeend laatste gebaar van Ritter voordat hij de deuren van zijn huis weer voor ons sluit. En het laat je als luisteraar met het ongemakkelijke gevoel achter dat hij niet het achterste van zijn muzikale tong heeft willen laten zien. Wat overblijft is een prettige plaat die ongetwijfeld een groot publiek zal bereiken, maar die meer als een tussendoortje voelt dan als een volwaardig nieuw werk. Het doet ook afvragen welke kant hij vanaf hier op wil. De weg terug lijkt gesloten, maar deze ingeslagen weg voelt als doodlopend. En daarmee is ‘Sermon On The Rocks’ een typisch geval van vleesch noch visch. Te oppervlakkig voor folk en americana en te diepgaand voor een standaard popplaat. In zekere zin is de hoes daarom wel treffend. Ritter die er al een biertje (?) op neemt  alvorens het werk gedaan is. Laten we hopen dat hierna de whisky weer op tafel mag en de krochten van ’s mans ziel weer belicht mogen worden. Want daar, op die plek, is en blijft Ritter op z’n allerbest.

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: