Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-11-06 07:00:00 • 4 min lezen

JW Roy - American Dry Goods & Groceries

JW Roy – American Dry Goods & Groceries

Label: V2

Eindoordeel: 8/10

 

 

Het Project

De Nederlandse singer-songwriter JW Roy wilde het voor dit album eens wat grootser aan gaan pakken. Daarom is ‘American Dry Goods & Groceries’ niet alleen een album, maar ook een boek en een theaterpresentatie. In het boek schrijven verschillende BN’ers (zoals ondermeer Nico Dijkshoorn, Freek De Jonge en Johan Derksen) over zaken die hen na aan het hart liggen als het gaat om muziek, met in het kloppend hart er van het muzikale verhaal van Roy zelf. Sober gestoken in een zwart-witte hoes is ADG&G echter allesbehalve kleurloos of zelfs maar bleek. Dit is sfeervol gebrachte Americana, sober maar doeltreffend georkestreerd en warmpjes bezongen door de maestro zelf. Herinneringen oproepend aan plekken en tijden die lang vervlogen lijken maar die onder de bezielde begeleiding van Roy bijna zo dichtbij als de bedstee komen. Wellicht is dat ook wel de grootste verdienste van dit werk: het gevoel van warmte dat het uitstraalt naar de luisteraar. Dat knusse. Amerikaans klinkend en tegelijk nergens anders gemaakt kunnen worden dan hier in dit koude kikkerlandje.

 

Het verhaal

Meer nog dan een verzameling liedjes is deze plaat een geheel met verschillende sferen. Songs identificeren is weliswaar eenvoudig, maar omdat alle tracks iets met elkaar gemeen lijken te hebben voelen ze niet als afzonderlijk maar als onderdeel van. Dat is tegelijkertijd de grootste kracht als ook de achilleshiel van het album. Het is dermate homogeen dat het lastig is om je los te rukken uit de flow die Roy zijn luisteraar voorschotelt. Lastig om te duiden welke track nu ook alweer welke was. Het vraagt van de luisteraar om zowel vol in het moment te zijn als ook alle besef van tijd los te laten. ‘Crazy Love’ en ‘Drive’ zijn weliswaar feestelijke nummers die de klein gehouden sfeer tot aan dan toe stevig door elkaar schudden, maar Roy glijdt moeiteloos weer terug op z’n canapé aan het haardvuur met ‘These Loving Arms’ dat zowel thematisch als stilistisch compleet teruggrijpt naar het eerste stuk van het album. En daar, op dat zachte en uitgewoonde bankstel, zal hij vervolgens de rest van de tijd dat het album duurt blijven.

 

Herman Brood

Wat deze plaat zo Nederlands maakt (ondanks het Amerikaanse DNA) is de stem van Roy die klinkt zoals Herman Brood geklonken zou hebben als hij niet in de klei maar in Nashville opgegroeid zou zijn. Er zit hetzelfde soort eigenwijsheid en laissez faire in zijn stem. Iets waardoor je nooit helemaal zeker weet of hij nu meent wat hij zingt of niet. Welke van de twee het ook is, onmiskenbaar blijft dat dit album hoorbaar met veel liefde is gemaakt. Wat mist is een cover van Willie Nelson’s ‘Always On My Mind’, alhoewel afsluiter ‘The One’ een heel eind de goede richting op gaat. Misschien dat Roy deze song nog meeneemt gedurende zijn theatertournee. Als bonus tracks op het album neemt hij in ieder geval nog wel een viertal andere covers onder de loep, die allen niet van zijn originals te onderscheiden zijn. Volkomen eigen gemaakt. Het is ietwat raar om je te realiseren dat dit het eerste Engelstalige album van de bard is, want zo vanzelfsprekend en moeiteloos kwijt hij zich in die taal van zijn taak. Iets meer muzikale variatie had absoluut geen kwaad gekund, maar als geheel is dit project een geslaagde onderneming die hopelijk, live uitgevoerd op de planken in het theater, voor nog een extra dimensie zal gaan zorgen bij de luisteraar. Liefhebbers van de betere Americana moeten absoluut eens bij Roy hun boodschappen gaan doen.

 

 

Dynamic Range Value: DR9

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: