Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-22 07:00:00 • 5 min lezen

Katatonia – The Fall Of Hearts

Katatonia – The Fall Of Hearts

Label: Peaceville

Eindoordeel: 8/10

 

 

A tot Z

OK, laten we eerlijk zijn: het is Katatonia nog niet gelukt om een album te maken dat van A tot Z uit z’n voegen barstte van de krakers. Een paar keer kwam de band er erg dicht bij, maar zelfs dan bestond ongeveer een kwart van de tracklist nog uit songs die maar een beetje voortkabbelden zonder echt spannend te worden. En dan verschijnt nu ‘The Fall Of Hearts’ dat het langste album van de band is tot nu toe. Er hebben zich tevens wat personeelswisselingen voorgedaan en de vraag is natuurlijk meteen hoe dat het geluid heeft beïnvloedt. Korte antwoord daarop: amper. Persoonlijk mis ik het drumgeluid van Daniel Liljekvist die, wat mij betreft, ongenadig fel, fijn en intens op de trommels roffelde. Z’n opvolger (Daniel Moilanen) doet het alleraardigst, maar kan toch niet aan Liljekvist tippen. De man zag dan waarschijnlijk ook de bui al hangen, want de nieuwe Katatonia zet de trend door die al vanaf ‘Last Fair Deal Gone Down’ was ingezet en is het meest rustige en (relatief) meest opgewekte album van de groep. Niet dat de band ineens het toonbeeld van positiviteit is geworden, maar zo loodzwaar als het in het verleden kon zijn wordt het nergens hier.

 

Overstijgen

Het grootste euvel van dit album, naast de speelduur van meer dan een uur, is dat het de band (andermaal) simpelweg niet lukt om haar eigen beperkingen te overstijgen. Jonas Renske heeft een aangenaam stemgeluid, maar hij is als zanger nu eenmaal niet heel erg veelzijdig. En ook de muziek laveert nog steeds tussen midtempo stukken enerzijds en harde uithalen anderzijds. Wellicht het grootste verschil ten opzichte van voorganger ‘Dead End Kings’ is dat men langer de tijd neemt om een punt te maken. Vijf van de twaalf tracks klokken boven de zes minuten en drie daarvan zijn compositorische labyrinten die worstelen om de volledige speelduur te blijven boeien. Een treffend voorbeeld daarvan staat meteen aan het begin met de track ‘Takeover’, die zeker twee minuten te lang duurt en te veel motieven kent die simpelweg niet erg bevredigend worden uitgewerkt. Dat gaat de band beter af in kortere songs als het Paradise Lost-achtige ‘Pale Flags’ en de melancholieke pareltjes ‘Decima’, ‘Old Hearts Fall’ en ‘Serein’, die melodieus van opzet zijn en waar de band de valkuilen uit het verleden voor het grootste deel uitstekend weet te mijden. Knallers van het kaliber ‘Leaders’, ‘Forsaker’ of ‘July’ komen we echter helaas niet op het album tegen en dat is een gemis want Katatonia was altijd op haar best als ze haar liederen wat van die intens venijnige felheid meegaf. Alleen in Opeth-achtige tracks als ‘Sanction’ en ‘Serac’ trekt de band even voorzichtigjes van leer.

 

Korter

Net als haar voorgangers is ‘The Fall Of Hearts’ dus een album dat absoluut vele charmes heeft maar waar de spanning als geheel maar niet in wil blijven zitten. Hadden de mannen wat bruter het mes gehanteerd en dit album teruggebracht naar iets van veertig minuten dan was hier veel meer voor te zeggen geweest en hadden de sterke songs ook meer duidelijk kunnen schijnen. Ook familiariteit nekt de plaat want veel van wat hier voorbij komt hadden we in één of andere vorm ook al op de de voorgaande albums gehoord. ‘The Fall Of Hearts’ laat dus niet zozeer progressie zien maar eerder een verdere verbreding van het geluid dat de mannen zichzelf eigen hebben gemaakt met de jaren. De ontwikkeling van Katatonia wordt vaak vergeleken met die van Opeth en het meer prominente gebruik van een orgel (en zelfs de wijze van gitaarspel hier en daar) geeft zeker een link weer met die band. Toch is het Opeth veel beter gelukt om radicaal te breken met haar verleden terwijl Katatonia nog steeds met haar eigen juk blijft lopen. En als dit allemaal vrij kritisch klinkt, dan is dat enkel omdat Renske en de zijnen zulke torenhoge pieken afwisselen met songs die gewoon maar niet opschieten. En dat frustreert omdat dat niet nodig is.

 

Ontdaan van alle ballast is ‘The Fall Of Hearts’ namelijk een parel van zeldzame schoonheid die nu te diep is verstopt om voluit te mogen glanzen.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: