Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2015-09-19 07:00:00 • 12 min lezen

Keith Richards - Crosseyed Heart

Keith Richards – Crosseyed Heart Label: Virgin / EMI Eindoordeel: 7,5

Het is alweer bijna 25 jaar geleden dat de Rolling Stones gitarist zich op het solopad begaf. Richards heeft zijn toenmalige bandleden weer opgetrommeld om nu een vervolg te maken op het “Main Offender” album. Is er in die tijd veel verandert? Het antwoord is eigenlijk nee. “Crosseyed Heart” kent wederom lekker relaxte rocksongs die vooral blues georiënteerd zijn. “Blues In The Morning”, Goodnight Irene” en ”Illusion” (met Norah Jones) brengen de liefde voor de blues naar voren. Het is voor Richards zijn liefde voor de muziek. Hiermee is hij opgegroeid, dat uiteindelijk hem samenbracht bij Mick Jagger. De liefde voor de blues lp’s. Het is dan ook niet vreemd de betere Stones albums zijn gemaakt met een blues gitarist. Brian Jones en de latere Mick Taylor (voormalig John Mayall , zie elders) brachten de Rolling Stones naar grote hoogten met de albums “Sticky Fingers”, “Exile On Main Street”, “It’s Only Rock and Roll”. Het paste misschien wel beter bij de muzikale liefde van Richards dan de daaropvolgende Ron Wood.

Hoewel de solo albums van de heren van de Rolling Stones niet tot het beste behoorde was snel duidelijk, maar het was zeker een bevrijding voor de heren. Jagger koos meer een popsound, Bill Wyman zocht het in de Rythm Kings maar keerde ook snel terug naar de blues. Hiermee vond hij Richards die op zijn beurt een mix maakt van blues en rock dat we kennen van de Stones. De songs als “Heartstopper”, “Robbed Blind” en “Trouble” zijn nummers die zo op een huidig album van de Stones passen. Jagger zou er in de zang iets meer kleur aan hebben gegeven, maar daar gaat het Keith niet om. Hij wil lekker muziek maken zonder concessies en dat maakt hem ook dit album op een of andere manier sympathiek. Een uitstapje naar de reggae met “Love Overdrive” is dan ook geen punt. Het gaat om de fun van het muziek maken en niet altijd de kwaliteit die dit dan mee moet brengen. De solo’s op het album kunnen beter, de zang kan beter, de diversiteit van de songs kan beter, maar daar gaat het niet om in de muziek. Het gaat om het genieten om muziek te maken en dat klinkt door het gehele album. Heerlijk en eerlijk album van deze 71 jarige man. Over 25 jaar komt er weer een, met krakende verandabankjes op de achtergrond, lachende smokende oudjes met een borreltje naast de gitaarkoffer. Met een enkel motto Genieten van de blues!

Deel via social media: