Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-28 07:00:00 • 9 min lezen

Khun Narin – Electric Phin Band II

Khun Narin – Electric Phin Band II

Label: Innovative Leisure

Eindoordeel: 5,5/10

 

 

Ergens in Thailand

Stel je voor dat Hank Marvin en zijn Shadows niet waren opgegroeid in de U.K. maar in Thailand en dat zij hun sporen hadden verdiend als straatmuzikanten aldaar. Ja, heb je ‘m? Mooi, want dat is ongeveer hoe de muziek van Khun Narin klinkt. Dat, en hier een daar een vleugje oude Santana. De band werd oorspronkelijk ontdekt via een filmpje op Youtube en dat leidde tot een platencontract en een eerste album dat in 2014 verscheen. Dit tweede album van Narin en zijn mannen werd opgenomen  in Los Angeles en schijnt volgens de bio te bestaan uit covers van Thaise popsongs waarvan u en ik naar alle waarschijnlijk nog nooit gehoord hebben. En eigenlijk doet het er ook niet toe, want ondanks dat de plaat uit een aantal losse nummers bestaat is het feitelijk één grote trip waaraan geen einde lijkt te komen. Hoofdrol is weggelegd voor de Phin, wat een soort van driesnarige luit is. En het getokkel op dat ding gaat maar door en door en door.

 

Paddenstoelen

Deze muziek schijnt het uitstekend te doen wanneer je wat magische paddenstoelen achter de kiezen hebt, maar helaas heeft uw reviewer die niet zo 123 voorhanden en zal hij het dus met de meer eendimensionale ervaring van het gebodene moeten doen. En die zorgt ervoor dat het luisteren naar dit album best een hele zit is. De onderlinge nummers zijn voor Westerse oren vrijwel niet van elkaar te onderscheiden en de Phin is wel heel erg dominant aanwezig en wordt wel heel erg op steeds dezelfde wijze bespeeld. Misschien is dat ook wel de bedoeling, geen idee. Kan me levendig indenken dat het bezwerend werkt als je maar genoeg in hogere sferen bent. Hoe dan ook is dit een plaat die zelfs liefhebbers van world music met enige voorzichtigheid moeten benaderen. Het helpt ernstig als je bekend met bijvoorbeeld Marokkaanse woestijnmuziek (Nass El Ghiwane et al) of met de folkmuziek uit Azië. Zit je meer aan de commerciële kant van wat hier in het Westen door moet gaan voor world music dan is dit album naar alle waarschijnlijkheid niet voor jou.

 

Wat is het dan?

Er bestaat het vermoeden dat sommige van deze muziek aan ons Westerlingen wordt verkocht onder het mom van “vooruitstrevend” terwijl de muzikanten zelf zich een aap lachen omdat die Europeanen erin trappen. Een beetje op eenzelfde manier als waarop een artiest als de Nigeriaanse gitarist Bombino volle zalen trekt hier op het vasteland. Het heeft namelijk wat: zo’n man in een woestijngewaad die een elektrische gitaar (op middelmatige wijze) loopt te bespelen onder het mom van “de onderukking in het thuisland van me afspelen”. Bij Khun Narin ligt dat politieke aspect overigens niet op de loer, maar het vermoeden bestaat wel dat dit ook in de Thaise muziekscene nu niet bepaald de crème de la crème is en dat Khun Narin, net als de vodka van het Friesche Bokma, enkel gemaakt is voor de export. Of ik hiermee de band tekort doe kan ik lastig beoordelen, maar als ik lees dat een groot deel van dit album gemaakt werd “while the beer and whiskey were flowing freely” dan zie ik enkel bevestiging.

 

Zo klinkt de plaat namelijk ook.

 

 

Eindoordeel: 5,5/10

Deel via social media: