Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-10-24 07:00:00 • 4 min lezen

Killing Joke - Pylon

Killing Joke - Pylon

Label: Spinefarm

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Het derde deel

Bassist Youth noemt het “het derde deel in een trilogie” en daarmee doelt hij op het nieuwste album van zijn band Killing Joke, ‘Pylon’. Op de keper genomen heeft hij een punt want ook op Pylon is de sfeer over het geheel genomen bleekjes zoals ze dat op voorgangers ‘Absolute Dissent’ en ‘MMXII’ ook al was. Toch is 'Pylon' anders in de zin dat het een warmer klinkend, en eigenlijk vrij toegankelijk, album is. Rauw kun je dit in ieder geval in de verste verte niet noemen en de stevig gecomprimeerde productie als ook de door de autotune gemanipuleerde stem van Jaz Coleman halen elke scherp randje van de muziek af. En dat is jammer want daarmee verdwijnt ook veel van wat Killing Joke altijd zo intens maakte. Opener ‘Autonomous Zone’ glijdt hierdoor wat onopgemerkt langs je heen maar als daarna ‘Dawn Of The Hive’ (met de bekende tribal drums van Paul Ferguson) inzet dan glijdt er toch nog een glimlach langs het gezicht. Dit is namelijk hoe we de band graag horen, al hadden zowel drums als gitaar wel wat rauwer in de mix mogen staan om het “mokerslag-effect” (waarin de band in het verleden zo effectief grossierde) steviger bij de luisteraar naar binnen te duwen.

 

Stofdeken

Het blijkt een kortstondig lichtpuntje, want daarna belandt de band weer in (voor haar doen) zeer melodieus gebied waarbij de chorusses weliswaar de omvang hebben van kathedralen, maar waarin de liedjes zelf niet geheel en al beklijven. Dit is niet het geluid van een rebellerende band, maar van een band die in haar nadagen probeert nog een gooi naar de mainstream te doen. Niet dat daar iets mis mee is overigens en het is de mannen van harte gegund als dat lukt. De intensiteit van ‘New Jerusalem’ gaat er echter wel door verloren en het lijkt het alsof producer Tom Dalgety z’n uiterste best heeft gedaan om de kakofonie die de band hier schept zo diep mogelijk onder een dikke stofdeken te begraven. Zelfs Coleman zingt voor zijn doen vrij ingetogen hier, terwijl het onderwerp van zijn tekst toch alleszins zijn razernij moet hebben opgewekt. ‘Delete’ is dan wel weer iets meer intens, maar ook hier is de productie vele malen milder dan de band en weet Coleman met zijn stijl van zingen geen enkele indruk achter te laten. Alsof hij braafjes meezingt met de melodielijn in plaats van zelf het belangrijke instrument te zijn dat hij is.

 

Ongevaarlijk

In ‘I Am The Virus’ horen we dan toch weer de band zoals we haar gewend zijn. Beukend, scheurend en met Jaz Coleman die de chorus op de luisteraar afschreeuwt. Opvallend is wel hoezeer de band hier als Rammstein klinkt, zeker door de manier waarop de gitaar hier als een tandartsboor onder de muziek is georkestreerd. Ook in het felle ‘Into The Unknown’ is de vergelijking met de Duitsers niet van de lucht en is het puur de stem van Coleman die het toch weer stevig in het terrein van KJ houdt. Het geeft je het gevoel dat de band pas net lekker aan het warm draaien was, maar dan is het album alweer afgelopen en blijft een groot vraagteken in de lucht hangen: waarom? En dat ‘waarom’ geldt een aantal factoren. Ten eerste de keuze van de producer want die lijkt veel beter uit de voeten te kunnen met bands die wat meer gepolijst zijn dan Killing Joke in de regel placht te zijn. Ten tweede de reden waarom Coleman zo weinig van zichzelf geeft in de songs en veelal content lijkt met het vrij eentonig inzingen van zijn partijen. En ten derde natuurlijk waarom ‘Pylon’ niet de heftige reactie oproept bij de luisteraar die we gewend zijn bij het luisteren naar albums van deze band. Het is namelijk niet dat de band uitgeblust klinkt. Er zit nog genoeg venijn in de oude knarren zoals in tenminste drie van de tien tracks hier duidelijk te horen is. Waarom dan toch voor de rest zo ongevaarlijk willen klinken? Want dat is toch wel de voornaamste kritiek hier. Het klinkt te vaak te veilig. Voor een band die in de pers te pas en te onpas als de “koningen van de apocalyptische muziek” wordt aangemerkt biedt ‘Pylon’ opvallend weinig biblisch geweld. Het resulteert in een plaat die an sich uitstekend is en muzikaal van puur vakmanschap getuigt, maar die binnen het curriculum van Killing Joke niet als hoogtepunt de boeken in zal gaan. In een wereld die kapot gaat aan desinformatie, valse propaganda en het juk van het grote geld hebben we juist een boze Killing Joke nodig. Want als zij zich niet meer boos maken om de wantoestanden: wie dan nog wel?

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: