Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-01-21 07:00:00 • 5 min lezen

King Crimson - Live At The Orpheum

King Crimson – Live At The Orpheum

Label: Discipline Global Mobile

Eindoordeel: 8/10

 

 

This Court is in session

Dat de Crimson King anno 2014 toch weer op de podia te vinden was mag gerust een klein wonder heten. Jarenlang zat oerlid Robert Fripp in juridisch getouwtrek vast wat hem alle lust tot professioneel musiceren benam en waardoor hij zelfs z’n pensioen aankondigde. Maar het bloed kroop blijkbaar toch waar het niet gaan kon en met een vrijwel compleet nieuwe band om zich heen stond hij vorig jaar in de Los Angeles Orpheum onder de King Crimson vlag, waarvan deze CD en bijbehorende recensie een korte impressie geven. Fripp’s motto voor deze incarnatie was simpel: all the music is new, whenever it was written. En dat geeft aan de muzikanten een hoop mogelijkheden tot interpretatie. Maar maken ze daar ook gebruik van?

 

Met z’n zevenen

King Crimson anno nu bestaat uit maar liefst zeven muzikanten, waaronder drie drummers: Gavin Harrison (Porcupine Tree), Bill Rieflin (Ministry) en oudgediende Pat Mastelotto. De zogeheten “front-line”. De “back-line” bestaat uit de KC veteranen Fripp, Tony Levin en Mel Collins die worden bijgestaan door Jakko Jakszyk, die zelf ooit in een Crimson tribute band speelde. De recente heruitgaven van de Crimson back catalogue moeten Fripp een impuls hebben gegeven want nog nooit eerder speelde een bezetting een dwarsdoorsnede aan materiaal dat werkelijk de gehele catalogus van de band besloeg. Zo opent de CD met ‘One More Red Nightmare’ van de LP ‘Red’, dat nog nooit eerder live werd gespeeld. En dat klinkt als een klok! Wat wel pijnlijk duidelijk wordt is dat Jakszyk (die de vocalen verzorgt) niet over de ballen beschikt die de oorspronkelijke vocalist van dit nummer, John Wetton, wel bezat. En dat doet de uitvoering van dit nummer en de uitvoering van ‘Starless’ wel wat geweld aan. In ‘The Letters’ van het album ‘Islands’ komt hij gelukkig een stuk beter uit de verf.

 

Instrumentale meesters

Muzikaal gezien gaat hier op dit album werkelijk waar niets mis. ‘The ConstrKction Of Light’ kent nu een saxofoon- en fluitstuk van Mel Collins dat zo natuurlijk bij dit nummer klinkt dat het je doet afvragen of het er ooit niet is geweest. Bovendien harmoniseert het de verschillende periodes waaruit de nummers komen op een zodanige manier dat het niet lijkt alsof er decennia tussen hun geboortes hebben gezeten. Collins brengt cohesie. Het effect van de drie drummers komt niet helemaal lekker door in de mix en of dat nu komt omdat ze zelfs met z’n drietjes Bill Bruford niet aankunnen of omdat er toch nog iets te weinig gebruik wordt gemaakt van de mogelijkheden blijft voor nu ongewis. Fripp is gewoon Fripp en het is een genot om hem te horen scheuren in het middenstuk van het opzwepend uitgevoerde ‘Sailor’s Tale’. En meesterbassist Tony Levin heeft de twijfelachtige eer het legendarische bass-loopje uit ‘Starless’ naar zijn hand te zetten, hetgeen hij overigens niet doet of niet durft.

 

Ontwaken

Er is veel geschreven over hoe fris deze laatste versie van King Crimson klinkt. Wat de CD-registratie van het concert met name laat horen is dat dit een band is met waanzinnig veel potentie maar dat men hier en daar nog wel erg op safe speelt. Mel Collins steelt absoluut de show en lijkt zich niet al te zeer te storen aan welke conventie dan ook, maar de rest van de band blijft vrij trouw aan de oorspronkelijke arrangementen. Niet helemaal des Crimsons. Toch doet dit niets af aan de kwaliteit van zowel de muziek als van de muzikanten en als dit album al één ding doet dan is het wel razend nieuwsgierig maken naar hoe nieuw materiaal van deze heren zou klinken. Voor nu is dit ‘Live At The Orpheum’ een kort maar zeer welkom teken van leven van het beest dat King Crimson is. En als hier het geluid te horen is van een behemoth die aan het wakker worden is, dan berg u maar als ze eenmaal haar eerste kop koffie achter de kiezen heeft.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: